Надонам кини ҳамаи тарк адаб чист ?

ندانم کین همه ترک ادب چیست؟

Ҳади худро намайдонӣ , сабаб чист ?

حد خود را نمیدانی، سبب چیست؟

Адаби хоҳӣ ? зи ҳад берун манеҳ пой

ادب خواهی؟ ز حد بیرون منه پای

з ҳар ҷониб ки ҳастӣ дар миёни ой

ز هر جانب که هستی در میان آی

Адаби ороиш афъол бошад

ادب آرایش افعال باشد

Адаби осоиш аҳвол бошад

ادب آسایش احوال باشد

Фурӯғи зоҳир аз ороиш ӯст

فروغ ظاهر از آرایش اوست

Фироқи ботин аз осоиш ӯст

فراغ باطن از آسایش اوست

Адаби маҷмӯъаи ҳасан ва ҷамоласт

ادب مجموعه حسن و جمالست

Баҳорӣ дар камол эътидоласт

بهاری در کمال اعتدالست

Ҳамаи карт бақадр хеш бояд

همه کارت بقدر خویش باید

зи қадари худ , на кам , на беш бояд

ز قدر خود، نه کم، نه بیش باید

Бад-ӣни мизон агар худро бисанҷӣ

بدین میزان اگر خود را بسنجی

Наранҷад аз ту кас , худ ҳам наранҷӣ

نرنجد از تو کس، خود هم نرنجی

Чу биншинӣ чунон шояд ки бояд

چو بنشینی چنان شاید که باید

Чу бархезӣ чунон бояд ки шояд

چو برخیزی چنان باید که شاید

Чароғи дидаи шаб ҷое биФрўз

چراغ دیده شب جایی بیفروز

Ки гардад тира чун равшан шавад рӯз

که گردد تیره چون روشن شود روز

Сухан бо муҳаррамон бояд чунон гуфт

سخن با محرمان باید چنان گفت

Ки бо ағёр дар маҷлис тавон гуфт

که با اغیار در مجلس توان گفت

Чаро сомъ наад бар нуктае гӯш ?

چرا سامع نهد بر نکته ای گوش؟

Ки бояд кардаш аз хотири фаромӯш

که باید کردش از خاطر فراموش

Манеҳ бар ҳарфи кас , зинҳор ! ангушт

منه بر حرف کس، زنهار! انگشت

Ки уфтад чун қалами ангушт аз мушт

که افتد چون قلم انگشت از مشت

Чаро ҷое қадам бояд ниҳодан ?

چرا جایی قدم باید نهادن؟

Ки онҷо бемаҳал бояд стодн

که آنجا بی محل باید ستادن

Адабро раҳбари кӯй талаб кун

ادب را رهبر کوی طلب کن

Вагар на нафаси саркашро адаб кун

وگر نه نفس سرکش را ادب کن

Адаб дар анҷуман шамъ мунираст

ادب در انجمن شمع منیرست

Далели покии моФии алзмирст

دلیل پاکی مافی الضمیرست

Ҳарифӣ каз адаби дилкаши намояд

حریفی کز ادب دلکش نماید

Азуи тарки адаби ҳам хуш наёяд

ازو ترک ادب هم خوش نیاید

Адаб чун бандаро масъӯд созад

ادب چون بنده را مسعود سازد

Аёзии оқибат Маҳмӯд созад

ایازی عاقبت محمود سازد