Шабии Маҳмӯди оҳанг тараб кард
شبی محمود آهنگ طرب کرد
Аёзи хосу хосонро талаб кард
ایاز خاص و خاصان را طلب کرد
Батон симтн гардиш нишастанд
بتان سیمتن گردش نشستند
Нигини салтанатро ҳалқаи бастанд
نگین سلطنت را حلقه بستند
Ҷавонони сеӣ қади сарафроз
جوانان سهی قد سرافراز
Чу сарви бӯстон дар ҷилваи ноз
چو سرو بوستان در جلوه ناز
Дар омад гарму равшани шиша май
در آمد گرم و روشن شیشه می
Чу қандилӣ ки бошад шамъ дар вай
چو قندیلی که باشد شمع در وی
зи ғулғул чун даромад дар тарона
ز غلغل چون درآمد در ترانه
Зад оташ аз дили гармаши забона
زد آتش از دل گرمش زبانه
з ҳар ҷои бонг нўшонўш бархест
ز هر جا بانگ نوشانوش برخاست
зи дилҳои ҳарифон ҷӯш бархест
ز دلهای حریفان جوش برخاست
Лаби лаъл шароб олуд соқӣ
لب لعل شراب آلود ساقی
з ҳастӣ як рамақ нагузошт боқӣ
ز هستی یک رمق نگذاشت باقی
Бғмзаҳ чун буридӣ банд аз банд
بغمزه چون بریدی بند از بند
з мекардӣ бхўни гарми пайванд
ز می کردی بخون گرم پیوند
Надимони нақли базм аз нақл карданд
ندیمان نقل بزم از نقل کردند
Ҳарифони хайри бод ақл карданд
حریفان خیر باد عقل کردند
Хуши оҳангони навоҳо соз карданд
خوش آهنگان نواها ساز کردند
Нишоти рафтаро овоз карданд
نشاط رفته را آواز کردند
Бқонўни тори ъушрат дар кашиданд
بقانون تار عشرت در کشیدند
Паии хондани варақ мстр кашиданд
پی خواندن ورق مسطر کشیدند
Хурӯши дилхарош чанг бархест
خروش دلخراش چنگ برخاست
з ҳар тораши ҳазор оҳанг бархест
ز هر تارش هزار آهنگ برخاست
Аз он дар гӯш авд омад хурӯшӣ
از آن در گوش عود آمد خروشی
Баровард аз бен ҳар мӯии гӯшӣ
برآورد از بن هر موی گوشی
Раҳ ушшоқ мезад мутриби маст
ره عشاق می زد مطرب مست
Гирифтаи ханҷар аз мизроб дар даст
گرفته خنجر از مضراب در دست
Дафи овози нишот ангез мекард
دف آواز نشاط انگیز میکرد
Дами неи оташ метез ме кард
دم نی آتش می تیز می کرد
Майу неро нишотӣу навое
می و نی را نشاطی و نوایی
Таъолии аллоҳ ! аҷаби обу ҳавоӣ !
تعالی الله! عجب آب و هوایی!
Дар он обу ҳаво ҷон орамида
در آن آب و هوا جان آرمیده
з рӯй глрхони гулҳо дамида
ز روی گلرخان گلها دمیده
Аёз , он гавҳари дарёии алтоф
ایاز، آن گوهر دریای الطاف
зи сар то пои ҳамаи ахлоқу авсоф
ز سر تا پا همه اخلاق و اوصاف
Гуҳӣ бар пои ситодаи рост чун шамъ
گهی بر پا ستاده راست چون شمع
Шудаи равшани зи рӯйиши ҳалқаи ҷамъ
شده روشن ز رویش حلقه جمع
Гуҳӣ дар ҷилва чун Кебеки хиромон
گهی در جلوه چون کبک خرامان
Кашидӣ ҳар тараф аз нози домон
کشیدی هر طرف از ناز دامان
Гуҳии соқӣ шуда , аз по нишаста
گهی ساقی شده، از پا نشسته
Миёни анҷуман танҳо нишаста
میان انجمن تنها نشسته
Чу сиррӣ дар дили султони гузаштӣ
چو سری در دل سلطان گذشتی
Аёз аз сар ӯ огоҳи гаштӣ
ایاز از سر او آگاه گشتی
Балӣ , чун дар дили покаш гузар дошт
بلی، چون در دل پاکش گذر داشت
зи асрори ниҳон ӯ хабар дошт
ز اسرار نهان او خبر داشت
Чунон аз меҳр бо султони яке буд
چنان از مهر با سلطان یکی بود
Ки ӯро дар вуҷӯди худ шаккӣ буд
که او را در وجود خود شکی بود
Ду муштоқ аз май ваҳдати лаболаб
دو مشتاق از می وحدت لبالب
Тасарруф карда як ҷон дар ду қолаб
تصرف کرده یک جان در دو قالب
Шаробу ишқ бо ҳам зӯр карданд
شراب و عشق با هم زور کردند
Дили девонаро дар шӯр карданд
دل دیوانه را در شور کردند
Ҳарифони масту соқӣ низ сармаст
حریفان مست و ساقی نیز سرمست
Май андари ҷому ҷоми андари кафи даст
می اندر جام و جام اندر کف دست
Дар охир чун зи каф соғар ниҳоданд
در آخر چون ز کف ساغر نهادند
Ҳама дар хоби мастӣ сар ниҳоданд
همه در خواب مستی سر نهادند
Чу султони нимаи шаб аз хоб бархест
چو سلطان نیمه شب از خواب برخاست
Ббўии он гул сероб бархест
ببوی آن گل سیراب برخاست
Гузари сӯй Аёз афганд , сармаст
گذر سوی ایاز افگند، سرمست
Бболинши чароғии барад ва бинишаст
ببالینش چراغی برد و بنشست
Дар он шаби чашмаш аз ҳайрат наме хуфт
در آن شب چشمش از حیرت نمی خفت
Хатар дар сӯраташ мекард ва мегуфт
خطر در صورتش میکرد و میگفت
Чаро ин фитна дар хобаст чандин ?
چرا این فتنه در خوابست چندین؟
Хароб бода нобаст чандин ?
خراب باده نابست چندین؟
Чаро ин сарв аз рафтори монда ?
چرا این سرو از رفتار مانده؟
Лаби ширинаш аз гуфтори монда ?
لب شیرینش از گفتار مانده؟
Ду абрӯяш ки кардандӣ ишорат
دو ابرویش که کردندی اشارت
Маро зишон раседӣ сад бишорат
مرا زیشان رسیدی صد بشارت
Кунун тарки ишорат аз чаҳ карданд ?
کنون ترک اشارت از چه کردند؟
зи ман қатъи бишорат аз чаҳ карданд ?
ز من قطع بشارت از چه کردند؟
Ду чашмаш чун назар бозӣ намуданд
دو چشمش چون نظر بازی نمودند
Ду Тифли шӯх дар бозӣ намуданд
دو طفل شوخ در بازی نمودند
зи ман роҳи назари баҳр чаҳ бастанд ?
ز من راه نظر بهر چه بستند؟
Чу ғайриӣ нест , дар баҳр чаҳ бастанд ?
چو غیری نیست، در بهر چه بستند؟
Забонаши тӯтии шукри шин буд
زبانش طوطی شکر شن بود
Миёни шкрстон дар сухан буд
میان شکرستان در سخن بود
Чаро дар танги шукри мондаи хомӯш ?
چرا در تنگ شکر مانده خاموش؟
Навой хешро карда фаромӯш ?
نوای خویش را کرده فراموش؟
Дамодам дошт бо худ ин фасона
دمادم داشت با خود این فسانه
Чу кард ин гуфтугӯии ошиқона
چو کرد این گفتگوی عاشقانه
Бурун рафт ихтиёр аз дасти султон
برون رفت اختیار از دست سلطان
Фитод охири бпоиши масту ғалтон
فتاد آخر بپایش مست و غلتان
зи хоки пой ӯ кард афсари хеш
ز خاک پای او کرد افسر خویش
Ниҳоди охири бпоӣ ӯ сари хеш
نهاد آخر بپای او سر خویش
Вазони пас муддатии сар бар наёвард
وزان پس مدتی سر بر نیاورد
Бтоҷи салтанати сар дар наёвард
بتاج سلطنت سر در نیاورد
Саҳаргаҳ чун гули ин рози бушковат
سحرگه چون گل این راز بشکفت
Фузулӣ бо Аёзи ин қиссаро гуфт
فضولی با ایاز این قصه را گفت
Ки : шаб дар хоб ё бедор будӣ
که: شب در خواب یا بیدار بودی
Надонам маст ё ҳушёр будӣ
ندانم مست یا هشیار بودی
Ки султон дошт дар пояти сари худ
که سلطان داشت در پایت سر خود
Ту судии пои бФрқи сарвари худ
تو سودی پا بفرق سرور خود
Агар шуд фарқ ӯ пешати замини соӣ
اگر شد فرق او پیشت زمین سای
Ту боистӣ кашид аз фарқ ӯ пой
تو بایستی کشید از فرق او پای
Аёзаш гуфт : ман бедор будам
ایازش گفت: من بیدار بودم
Набудам бихўд ва ҳушёр будам
نبودم بیخود و هشیار بودم
Вале аз бандаи ин маънӣ аҷаб нест
ولی از بنده این معنی عجب نیست
Хилофи рои султон аз адаб нест
خلاف رای سلطان از ادب نیست
Сараш чун зери пой ман кунад ҷой
سرش چون زیر پای من کند جای
Ту худ гӯ : аз сар ӯ чун кашами пой ?
تو خود گو: از سر او چون کشم پای؟
Балӣ , бошад адаби мақсӯди ҷонон
بلی، باشد ادب مقصود جانان
Зиёни худ барои суди ҷонон
زیان خود برای سود جانان
Бслтон чун расед ин гуфта ӯ
بسلطان چون رسید این گفته او
Шуд аз ҳасани адаби ошуфта ӯ
شد از حسن ادب آشفته او
Илоҳӣ , чанд бошам аз адаби давр ?
الهی، چند باشم از ادب دور؟
Саодат бошад аз ман рӯзу шаби давр ?
سعادت باشد از من روز و شب دور؟
Адабро кавкаби масъӯди гардон
ادب را کوکب مسعود گردان
Вази онам оқибати Маҳмӯди гардон
وز آنم عاقبت محمود گردان