Шунидам орифи соҳиби тамизӣ

شنیدم عارف صاحب تمیزی

Чу Юсуф дошт фарзанди азизӣ

چو یوسف داشت فرزند عزیزی

Чаҳ фарзандӣ ? ки бо ҷон карда пайванд

چه فرزندی؟ که با جان کرده پیوند

Чаҳ пайвандӣ ? ки дилро карда дар банд

چه پیوندی؟ که دل را کرده در بند

Сеӣ сарвӣ ки бо қади хиромон

سهی سروی که با قد خرامان

Кашидӣ бар сари кунин домон

کشیدی بر سر کونین دامان

Сияҳи чашмӣ ки буд аз як нигоҳаш

سیه چشمی که بود از یک نگاهش

Ҷаҳонии куштаи чашми сиёҳаш

جهانی کشته چشم سیاهش

Хирадмандони ҳамаи девона ӯ

خردمندان همه دیوانه او

Хароби наргиси мастона ӯ

خراب نرگس مستانه او

Балӣ , ин ҳасан агар бошад касе ро

بلی، این حسن اگر باشد کسی را

Асири ишқ худ бинад басӣ ро

اسیر عشق خود بیند بسی را

Қазоро марди орифи баъди як чанд

قضا را مرد عارف بعد یک چند

Басӯи каъба шуд ҳамроҳи фарзанд

بسوی کعبه شد همراه فرزند

Чу ушшоқи ин ҳикоятро шунӯданд

چو عشاق این حکایت را شنودند

Дар асбоби сафар кӯшиш намуданд

در اسباب سفر کوشش نمودند

Яке аз ошиқон бе таҳаммул

یکی از عاشقان بی تحمل

Равон бурҷаст аз рӯй таваккул

روان برجست از روی توکل

Басар мерафт то манзилгаҳ ӯ

بسر می رفت تا منزلگه او

Ки яъне май нуҳуми сар дар раҳ ӯ

که یعنی می نهم سر در ره او

Чу дар манзил таваққуф кард ориф

چو در منزل توقف کرد عارف

Барон соҳиби таваккули гашти воқиф

بران صاحب توکل گشت واقف

Талаб карду басӣ алтоф бинмуд

طلب کرد و بسی الطاف بنمود

Расонидаши бмнзлгоаҳи мақсӯд

رسانیدش بمنزلگاه مقصود

Балӣ , ҳаркаси таваккул ҳамсафар ёфт

بلی، هرکس توکل همسفر یافت

Бики манзили висол каъба дарёфт

بیک منزل وصال کعبه دریافت

Илоҳӣ , то бкӣ вобаста бошам ?

الهی، تا بکی وابسته باشم؟

Чаҳ бошад каз таъаллуқ руста бошам ?

چه باشد کز تعلق رسته باشم؟

Таваккули даҳ , казон хушнӯд гирдем

توکل ده، کزان خشنود گردیم

Бигард каъба мақсӯд гирдем

بگرد کعبه مقصود گردیم