Хушо вақтеу хуррами рӯзгорӣ !
خوشا وقتی و خرم روزگاری!
Ки хуш будем бо савдои ёрӣ
که خوش بودیم با سودای یاری
Бадӯри ишқи хубони шод будем
بدور عشق خوبان شاد بودیم
зи ғамҳои ҷаҳони озод будем
ز غمهای جهان آزاد بودیم
Ҳама бо икдгр дар даъвии ишқ
همه با یکدگر در دعوی عشق
Ҳамаи даъвии кунон дар маънии ишқ
همه دعوی کنان در معنی عشق
На ёди хоб ва на ёрои хӯрдан
نه یاد خواب و نه یارای خوردن
На фикри умр ва на савдои мурдан
نه فکر عمر و نه سودای مردن
Қазоро қаҳт солӣ шуд дар он аҳд
قضا را قحط سالی شد در آن عهد
Ки мардуми заҳри михўрднд чун шаҳд
که مردم زهر میخوردند چون شهد
Ҳама аз ҷони ширин сайр хӯрданд
همه از جان شیرین سیر خوردند
Чу ширин буд таб карданд ва марданд
چو شیرین بود تب کردند و مردند
Даҳани бастанди хубон аз табассум
دهن بستند خوبان از تبسم
Ки дар танагии нмибошди тнъм
که در تنگی نمیباشد تنعم
Магари одам аз он танагӣ хабар дошт
مگر آدم از آن تنگی خبر داشت
Ки ҷинатро биҳишту донаи бардошт
که جنت را بهشت و دانه برداشت
Ҳамаи кас дар фиғон омад : ки ин чист ?
همه کس در فغان آمد: که این چیست؟
Фиғон аз осмон омад ки : ин чист ?
فغان از آسمان آمد که: این چیست؟
Чаҳ умраст ин ? ки ҳар рӯзӣ чу солист
چه عمرست این؟ که هر روزی چو سالیست
Заволи айшу ранҷ бе зўолист
زوال عیش و رنج بی زوالیست
Чаҳ суд аз мазраъи сарсабзи афлок
چه سود از مزرع سرسبز افلاک
Казу як дона зоҳир нест дар хок ?
کزو یک دانه ظاهر نیست در خاک؟
Чаҳ шуд ?гар пари баромади хирмани моҳ
چه شد؟ گر پر برآمد خرمن ماه
Ки роҳ каҳкашон холӣаст аз коҳ
که راه کهکشان خالیست از کاه
Чунон қурси ҷӯинро эътибораст
چنان قرص جوین را اعتبارست
Ки гӯйӣ рӯй гандум гаван ёраст
که گویی روی گندم گون یارست
Бқрси моҳ аз он касро ҳавас нест
بقرص ماه از آن کس را هوس نیست
Ки онҷои ҳечкасро дастрас нест
که آنجا هیچکس را دسترس نیست
Вагар на моҳро ҳамчун ситора
وگر نه ماه را همچون ستاره
Бдндони сохтндии пораи пора
بدندان ساختندی پاره پاره
Саромади чӯби хушк аз сандалу авд
سرآمد چوب خشک از صندل و عود
Ки вақте мивае ҳамроҳи он буд
که وقتی میوه ای همراه آن بود
Ҳарифоне ки маст ишқ буданд
حریفانی که مست عشق بودند
Ҳамин аз қаҳти номии мишнўднд
همین از قحط نامی میشنودند
Биёади шаккарини лабҳои чун қанд
بیاد شکرین لبهای چون قند
Шукр дар ком ва лабҳо дар шукр ханд
شکر در کام و لبها در شکر خند
Чунон бо қурс рӯй маҳвашони гарм
چنان با قرص روی مهوشان گرم
Ки хуршед фалак месӯхт аз шарм
که خورشید فلک میسوخت از شرم
Дар он меҳнати хилоиқ ҷон фишонданд
در آن محنت خلایق جان فشاندند
Ҳамин аҳли муҳаббати зиндаи монданд
همین اهل محبت زنده ماندند
Балӣ , бо қаҳти ошиқро чаҳ кораст ?
بلی، با قحط عاشق را چه کارست؟
Ки шод аз хӯрдан ғамҳои ёраст
که شاد از خوردن غمهای یارست
Млоикро чаҳ ғам бар авҷи афлок
ملایک را چه غم بر اوج افلاک
Ки бошад танге дар арсаи хок ?
که باشد تنگیی در عرصه خاک؟
Ҳаётӣ ёфтанд аз хӯрдан кам
حیاتی یافتند از خوردن کم
Броҳт зистанд аз хӯрдани ғам
براحت زیستند از خوردن غم
Илоҳӣ , лиззат кам хӯрданами бахш
الهی، لذت کم خوردنم بخش
з хон ишқи худ ғам хӯрданами бахш
ز خوان عشق خود غم خوردنم بخش
Ғаматро дар дилу ҷони сози манзил
غمت را در دل و جان ساز منزل
Ки бошад қӯти ҷону қӯти дил
که باشد قوت جان و قوت دل