Ҳаме хондам ки вақте дар диёрӣ
همی خواندم که وقتی در دیاری
Гадоӣ шуд асири шаҳриёрӣ
گدایی شد اسیر شهریاری
Чунон шуд аз шароби ишқи мадҳуш
چنان شد از شراب عشق مدهوش
Ки кард аз ҷумлаи олами фаромӯш
که کرد از جمله عالم فراموش
Дил аз андешаи кунин бардошт
دل از اندیشه کونین برداشت
На аз ?дане , на аз уқбо хабар дошт
نه از دنیی، نه از عقبی خبر داشت
Шҳншаҳи майл чавгон дошт гоҳе
شهنشه میل چوگان داشت گاهی
Бҷўлони сӯй майдон дошт роҳӣ
بجولان سوی میدان داشت راهی
Чу хингаш рӯй дар ҷавлон наҳодӣ
چو خنگش روی در جولان نهادی
Гадо чун гӯй дар майдон фитодӣ
گدا چون گوی در میدان فتادی
Фгндии хешро бар хоки роҳаш
فگندی خویش را بر خاک راهش
Вале монеъ шудӣ хайли сипоҳаш
ولی مانع شدی خیل سپاهش
Касе дар ошиқии монеъи мабодо !
کسی در عاشقی مانع مبادا!
Чунон ранҷии чунон зойеъи мабодо !
چنان رنجی چنان ضایع مبادا!
Дар он майдон чу кор ӯ нашуд рост
در آن میدان چو کار او نشد راست
зи баҳри азлати охири гӯшае хост
ز بهر عزلت آخر گوشه ای خواست
Бмидони муттасили вайронае буд
بمیدان متصل ویرانه ای بود
Дар он вайронаи меҳнати хонае буд
در آن ویرانه محنت خانه ای بود
Чу чашми танги дунёи дор бе нур
چو چشم تنگ دنیا دار بی نور
зи торикӣу танагӣ чун дили мӯр
ز تاریکی و تنگی چون دل مور
Чу дилҳои ғарибони тангу торик
چو دلهای غریبان تنگ و تاریک
Дарави тори ънокби ранҷи борӣк
درو تار عناکب رنج باریک
Дар он вайрона , он мадҳуши сари маст
در آن ویرانه، آن مدهوش سر مست
Дар омад бо дили вайрон ва бинишаст
در آمد با دل ویران و بنشست
Бомидӣ ки : чун шаҳ кӯй бозад
بامیدی که: چون شه کوی بازد
Бибозӣ аз қафоӣ кӯй тозад
ببازی از قفای کوی تازد
Бгўшш ояд овозӣ аз он гӯй
بگوشش آید آوازی از آن گوی
Чунон каз наъли асбаш дар тгопўӣ
چنان کز نعل اسبش در تگاپوی
Дар он ғами хона ҳар соъат ғамӣ дошт
در آن غم خانه هر ساعت غمی داشت
зи ғамҳои ҷудоӣ мотамӣ дошт
ز غمهای جدایی ماتمی داشت
Шабӣ аз ғами фиғон зор ме кард
شبی از غم فغان زار می کرد
Бзории нола бисёр ме кард
بزاری ناله بسیار می کرد
Надонам каз ғами ин шаб чаҳ гӯям ?
ندانم کز غم این شب چه گویم؟
Чаҳ созам ? чун кунам ? ёрб , чаҳ гӯям ?
چه سازم؟ چون کنم؟ یارب، چه گویم؟
Шаби тору ғами ҳиҷрони моҳӣ
شب تار و غم هجران ماهی
Мъозоллаҳ ! аҷаби рӯзи сиёҳӣ !
معاذالله! عجب روز سیاهی!
Шаби андӯҳу дарёии маломат
شب اندوه و دریای ملامت
На як шаб , балки сад рӯзи қиёмат
نه یک شب، بلکه صد روز قیامت
Сияҳ чун номаи аъмоли золим
سیه چون نامه اعمال ظالم
Саводаши зулмати ободи мазолим
سوادش ظلمت آباد مظالم
Фазои даҳрро дилгир карда
فضای دهر را دلگیر کرده
Ҷавонони ҷаҳонро пер карда
جوانان جهان را پیر کرده
Фурӯи бастаи бгли мехи кавокиб
فرو بسته بگُل میخ کواکب
Дар ъушрати зи машриқ то бмғрб
در عشرت ز مشرق تا بمغرب
Чароғи рӯз дар мағриб нишаста
چراغ روز در مغرب نشسته
зи дӯдаш рӯй гардуни пардаи баста
ز دودش روی گردون پرده بسته
Шуда аз котиби сунъи илоҳӣ
شده از کاتب صنع الهی
Дуот сабзи гардуни пари сиёҳӣ
دوات سبز گردون پر سیاهی
Саманди меҳрро пай карда дар роҳ
سمند مهر را پی کرده در راه
Калиди субҳро афганда дар чоҳ
کلید صبح را افگنده در چاه
Дар он шаби нола ва фарёд ме кард
در آن شب ناله و فریاد می کرد
зи бедодаш дамодам дод ме кард
ز بیدادش دمادم داد می کرد
Ки : ёрб , то бкии сӯзами дарин сӯз ?
که: یارب، تا بکی سوزم درین سوز؟
Дарин шаб то бкӣ бошам бад-ӣни рӯз ?
درین شب تا بکی باشم بدین روز؟
Шаби ман аждари оташи Фшонист
شب من اژدر آتش فشانیست
Шаҳоб аз оташ қаҳраш нишонеаст
شهاب از آتش قهرش نشانیست
Дамӣ каз зулмати ин шабро сириштанд
دمی کز ظلمت این شب را سرشتند
Бароти зулм бар олам навиштанд
برات ظلم بر عالم نوشتند
Шабам шаб нест , шаб , ёрб , ки гуфта
شبم شب نیست، شب، یارب، که گفته
Ҳазорон солро як шаб ки гуфта ?
هزاران سال را یک شب که گفته؟
Ҳамаи дӯди ҷаҳаннам вом карданд
همه دود جهنم وام کردند
Сияҳ шуд оламу шаб ном карданд
سیه شد عالم و شب نام کردند
Буд рӯзӣ ки ин шаб рафта бошад ?
بود روزی که این شب رفته باشد؟
Шабӣ бошад ки чашмам хуфта бошад ?
شبی باشد که چشمم خفته باشد؟
Сегонро дар саҳари хобу марона
سگان را در سحر خواب و مرانه
Заминро дар ҷигари обу маро на
زمین را در جگر آب و مرا نه
Бинол , эй булбули масти саҳархез
بنال، ای بلبل مست سحرخیز
Ман афтодами зи по , борӣ ту бархез !
من افتادم ز پا، باری تو برخیز!
Муаззин , чанд хусбӣ ? сари баровар
مؤذن، چند خسبی؟ سر برآور
Марои киштӣ , бигӯ : аллоҳи Акбар !
مرا کشتی، بگو: الله اکبر!
Биё , эй боди субҳи олами афрӯз
بیا، ای باد صبح عالم افروز
Ниқоби шаби броФгн аз рухи рӯз
نقاب شب برافگن از رخ روز
Чу шоҳаншоҳи ин фирӯзаи харгоҳ
چو شاهنشاه این فیروزه خرگاه
Бҷўлони гоҳ субҳ омад саҳаргоҳ
بجولان گاه صبح آمد سحرگاه
Кавокиби қатра чанде фишонданд
کواکب قطره چندی فشاندند
Бухори зулмати шабро нишонданд
بخار ظلمت شب را نشاندند
Шаҳи хубони зи хоб ноз бархест
شه خوبان ز خواب ناز برخاست
Қабои зарнигору тоҷи зари хост
قبای زر نگار و تاج زر خواست
Кашиданд аблақи заррини лагомӣ
کشیدند ابلق زرین لگامی
Чу хинги сабзи гардуни тези гомӣ
چو خنگ سبز گردون تیز گامی
На ҳамроҳӣ бова боди сабо ро
نه همراهی باو باد صبا را
На огоҳии азуи банди қабо ро
نه آگاهی ازو بند قبا را
Баҳри ҷо , ҳар кро хотир кашида
بهر جا، هر کرا خاطر کشیده
Бик ҷунбидан онҷо орамида
بیک جنبیدن آنجا آرمیده
Бова хуршед агар ҳамроҳи гаштӣ
باو خورشید اگر همراه گشتی
Буқати субҳ аз мағриби гузаштӣ
بوقت صبح از مغرب گذشتی
Бмидон шуд шаҳи чобуки саворон
بمیدان شد شه چابک سواران
Чу гул дар ҷилва аз боди баҳорон
چو گل در جلوه از باد بهاران
Чу гӯии андари хами чавгони даровард
چو گوی اندر خم چوگان درآورد
Ғарив аз арса майдон баровард
غریو از عرصه میدان برآورد
зи пушти боди по чун бод бурҷаст
ز پشت باد پا چون باد برجست
Бузади чавгону гӯй озод бурҷаст
بزد چوگان و گوی آزاد برجست
Чунон бар авҷи он вайрона раҳ кард
چنان بر اوج آن ویرانه ره کرد
Ки аз равзан дар он ғами хона раҳ кард
که از روزن در آن غم خانه ره کرد
Шаҳ аз дунболи гӯии худ равон шуд
شه از دنبال گوی خود روان شد
Гадо бигирифту сӯии шаҳ давон шуд
گدا بگرفت و سوی شه دوان شد
Шаҳи соҳиби қиронаш офарин кард
شه صاحب قرانش آفرین کرد
Вази он пас қарнҳо бо худ қарин кард
وز آن پس قرنها با خود قرین کرد
Бъзлти оқибати гӯйии чунон буд
بعزلت عاقبت گویی چنان بود
Чунон гӯйии бъзлт ме тавон барад
چنان گویی بعزلت می توان برد
Илоҳӣ , ишқи худ бо ман қарин кун
الهی، عشق خود با من قرین کن
Бъшқи худ маро азлат гузин кун
بعشق خود مرا عزلت گزین کن
Ки гӯии ишқ дар чавгони дрорм
که گوی عشق در چوگان درآرم
Бъшқти гӯй аз майдон барорам
بعشقت گوی از میدان برآرم