Ёри ҳргаҳи дарав назар ме кард

یار هرگه درو نظر می‌کرد

ӯ назари ҷониб дигар ме кард

او نظر جانب دگر می‌کرد

Гарчи ошиқ буд хароби назар

گرچه عاشق بود خراب نظر

Лек ӯро куҷост тоби назар ?

لیک او را کجاست تاب نظر؟

Ҳргаҳи он нӯш ханд шакарлаб

هرگه آن نوش‌خند شکرلب

Ҷониб хона рафтӣ аз мактаб

جانب خانه رفتی از مکتب

Ҳоли дарвеши з он барошуфтӣ

حال درویش ز آن برآشفتی

Гиря ағоз кардӣ ва гуфтӣ

گریه اغاز کردی و گفتی

Бе ту дар мактабами парешони ҳол

بی تو در مکتبم پریشان حال

Ҳамчуи девона дар кафи атфол

همچو دیوانه در کف اطفال

Зиндагии мӯҷиб малол манаст

زندگی موجب ملال منست

Аршу курсии гувоҳ ҳол манаст

عرش و کرسی گواه حال منست

Ҳаст давр аз ту дафтару хома

هست دور از تو دفتر و خامه

Он сияҳи кор ва ин сияҳи нома

آن سیه کار و این سیه نامه

Қомататро алиф ҳавохоҳаст

قامتت را الف هواخواهست

Ҳо зшўқти ду чашм бар роҳаст

ها زشوقت دو چشم بر راهست

Соди чашми умеди бибрида

صاد چشم امید ببریده

Ҳамчуи коғаз сифед гардӣда

همچو کاغذ سفید گردیده

Давр аз он чашм нест нуқтаи сод

دور از آن چشم نیست نقطهٔ صاد

Ки бурун омадаст нуқтаи зод

که برون آمدست نقطهٔ ضاد

Дол бе турраи ту бдҳолст

دال بی طرهٔ تو بدحالست

Ин ки хам шуд қадаш бар он доласт

این که خم شد قدش بر آن دالست

Сини зи ҳиҷрони он лаби хандон

سین ز هجران آن لب خندان

Лаби ҳасрати гирифта бар дандон

لب حسرت گرفته بر دندان

Ҳамчу шинаст бе ту саркаши коф

همچو شین است بی تو سرکش کاف

Ки кунад синаро шикофи шикоф

که کند سینه را شکاف شکاف

Ҷониби қоф гар шавам нигарон

جانب قاف گر شوم نگران

Оядам ҳамчуи кӯҳи қофи гарон

آیدم همچو کوه قاف گران

Лоам бе сунбули ту қуллобии сет

لام بی سنبل تو قلابی‌ست

Каз ғам ӯ дили марои тобии сет

کز غم او دل مرا تابی‌ست

Бе ҷамоли ту бар тани маҳзун

بی جمال تو بر تن محزون

Наълу доғӣ сет навен ва нуқта навен

نعل و داغی‌ست نون و نقطهٔ نون

Ғайр аз ин гӯнаи ҳарф кам ме гуфт

غیر از این گونه حرف کم می‌گفت

Ҳарф медиду ҳарф ғам ме гуфт

حرف می‌دید و حرف غم می‌گفت

Вақти хондани зи ҳайбати устод

وقت خواندن ز هیبت استاد

Чун зи Тифлони баромадии фарёд

چون ز طفلان برآمدی فریاد

ӯ ҳам овоз ва ҳам забон ме шуд

او هم آواز و هم زبان می‌شد

Пас ба тақрйв дар фиғон ме шуд

پس به تقریب در فغان می‌شد

Ҳар гуҳ ки аз шавқ гиря ме кардӣ

هر گه که از شوق گریه می‌کردی

Сад ҳазорон баҳона оварадӣ

صد هزاران بهانه آوردی

Ки ғарибами дарин диёри басӣ

که غریبم درین دیار بسی

Дар ғарибӣ чу ман мабод касе

در غریبی چو من مباد کسی

Ёди ёру диёр худ кардам

یاد یار و دیار خود کردم

Гиря бар рӯзгор худ кардам

گریه بر روزگار خود کردم

Чун хабар ёфтӣ ки омад шоҳ

چون خبر یافتی که آمد شاه

Зуд фориғ шудӣ зи гиряу оҳ

زود فارغ شدی ز گریه و آه

Ки дигар оҳу нола бе адабии сет

که دگر آه و ناله بی‌ادبی‌ست

Оҳи азин гиря , ин чаҳ булъаҷабии сет ?

آه ازین گریه، این چه بوالعجبی‌ست؟

Гуфтӣ аз ҳар тарафи ҳикоят ҳо

گفتی از هر طرف حکایت‌ها

Кардӣ аз ҳар касе ривоят ҳо

کردی از هر کسی روایت‌ها

Буд аз он нуктаҳои хотирахо

بود از آن نکته‌های خاطرخواه

Ғараз ӯ қабули ҳазрати шоҳ

غرض او قبول حضرت شاه

Шоҳро сохтӣ ба худ машғӯл

شاه را ساختی به خود مشغول

Хешро низ пеш ӯ мақбул

خویش را نیز پیش او مقبول

Ореи ин сети кори ошиқи зор

آری این‌ست کار عاشق زار

То кунад ҷо ҳамеша дар дили ёр

تا کند جا همیشه در دل یار

Шаб чу омад зи хизмати устод

شب چو آمد ز خدمت استاد

Шоҳу Тифлон ҳама шуданд изоад

شاه و طفلان همه شدند ازاد

ӯ гирифтор монад дар мактаб

او گرفتار ماند در مکتب

Бо дарунии сияҳтар аз дили шаб

با درونی سیه‌تر از دل شب