Чун шаби тира дар миён омад

چون شب تیره در میان آمد

Дили дарвеш дар фиғон омад

دل درویش در فغان آمد

Ки дили шаб чаро зи меҳри тиҳии сет ?

که دل شب چرا ز مهر تهی‌ست؟

Тира шуд рӯзами ин чаҳ Рӯсияии сет ?

تیره شد روزم این چه روسیهی‌ست؟

Чаҳ шуд оё гирифт моҳи имшаб ?

چه شد آیا گرفت ماه امشب؟

Бошад аз дӯди дили сиёҳи имшаб

باشد از دود دل سیاه امشب

Ҳеҷ шаби ин чунин сиёҳ набӯд

هیچ شب این چنین سیاه نبود

Гӯйии имшаби чароғ моҳ набӯд

گویی امشب چراغ ماه نبود

Шуд пар аз дӯди гунбади гардун

شد پر از دود گنبد گردون

Равзанӣ нест то равад берун

روزنی نیست تا رود بیرون

Ҳама рӯй замин сиёҳ шуд оҳ !

همه روی زمین سیاه شد آه!

Ки нишастам дигар ба хоки сиёҳ

که نشستم دگر به خاک سیاه

Ҷон ширин расед бар лаби ман

جان شیرین رسید بر لب من

Сад шаби дигарон ва як шаби ман

صد شب دیگران و یک شب من

Балки ин сад шабаст нест шаккӣ

بلکه این صد شبست نیست شکی

Ки ба хӯнам ҳама шуданд яке

که به خونم همه شدند یکی

Ваа ! ки хуршеди рӯ ба раҳ карда

وه! که خورشید رو به ره کرده

Рафтау рӯзи ман сияҳ карда

رفته و روز من سیه کرده

Осмон воқифаст аз ғами ман

آسمان واقف است از غم من

Ки сияҳ пӯш шуд ба мотами ман

که سیه‌پوش شد به ماتم من

Субҳ аз ман намекунад ёдӣ

صبح از من نمی‌کند یادی

Охир эй мурғи субҳ , фарёдӣ !

آخر ای مرغ صبح، فریادی!

Кӯси имшаби ғарив кам дорад

کوس امشب غریو کم دارد

зи оби чашмами магар ки нам дорад ?

ز آب چشمم مگر که نم دارد؟

Қамарӣ аз бонги субҳ лаб барбаст

قمری از بانگ صبح لب بربست

То шуд аз нолаам фиғонаши паст

تا شد از ناله‌ام فغانش پست

Дидаҳо бар ситора додам то дами субҳ

دیده‌ها بر ستاره دادم تا دم صبح

Чун шафақ мегирист аз ғами субҳ

چون شفق می‌گریست از غم صبح