Шоҳ чун дар гадо назар ме кард

شاه چون در گدا نظر می‌کرد

Меҳр ӯ дар дилаш асар ме кард

مهر او در دلش اثر می‌کرد

Хост то пеш хеш хонд

خواست تا پیش خویش خواند

Гуфт дарвеши пеш ман хонд

گفت درویش پیش من خواند

Кас нагӯяд ба ғайри ман сиқш

کس نگوید به غیر من سیقش

Нанависад кас дигар варақаш

ننویسد کس دگر ورقش

Ҳар ки бар ҳарф ӯ наад ангушт

هر که بر حرف او نهد انگشت

Кунам ангушт ӯ бурун аз мушт

کنم انگشت او برون از مشت

Ҳар ки бар лавҳ ӯ рақам созад

هر که بر لوح او رقم سازد

Теғи ман даст ӯ қалам созад

تیغ من دست او قلم سازد

Баъд аз ин гуфтугӯ ба пешаш хонд

بعد از این گفتگو به پیشش خواند

Сохт тақрйв , назд хешаш хонд

ساخت تقریب، نزد خویشش خواند

Баҳри таълим чун такаллум кард

بهر تعلیم چون تکلم کرد

Ошиқ аз шавқи дасту по гум кард

عاشق از شوق دست و پا گم کرد

Дол мегуфт ва ӯ алиф май хост

دال می‌گفت و او الف می‌خواست

Ки яке буд пеш ӯ каҷу рост

که یکی بود پیش او کج و راست

Шоҳ зон ҳеҷ барнаме ошуфт

شاه زان هیچ برنمی‌آشفت

Нарми нармак ба ӯ сабақ ме гуфт

نرم نرمک به او سبق می‌گفت

Шоҳи дарвеши дӯст май бояд

شاه درویش دوست می‌باید

То аз ӯ олимӣ биёсоед

تا از او عالمی بیاساید

Хоссаи шоҳони малики дайн яъне

خاصه شاهان ملک دین یعنی

Подшоҳони сӯрату маънӣ

پادشاهان صورت و معنی

Оҳ аз ин кофарони сангини дил

آه از این کافران سنگین‌دل

Ки балоӣ диланд , мискини дил !

که بلای دلند، مسکین دل!

Ҳар замони фитна Эй барангезанд

هر زمان فتنه‌ای برانگیزند

Бе гунаҳи хӯн ошиқон резанд

بی‌گنه خون عاشقان ریزند

Ҳар нафас оташӣ барафрӯзанд

هر نفس آتشی برافروزند

Бе сабаби ҷон бедилон сӯзанд

بی‌سبب جان بی‌دلان سوزند

Шаҳсаворони арсаи ҷон ҳо

شهسواران عرصهٔ جان‌ها

Офати ақлҳоу имон ҳо

آفت عقل‌ها و ایمان‌ها