Боз чу меҳр аз фалак сар зад

باز چو مهر از فلک سر زد

Шоҳ аз хоби нози сар бар зад

شاه از خواب ناز سر بر زد

Дили пар аз меҳру лаби пар аз ханда

دل پر از مهر و لب پر از خنده

Аз итоби гузаштаи шарманда

از عتاب گذشته شرمنده

Пеши дарвеши ҳамчуи гули бушковат

پیش درویش همچو گل بشکفت

Рафт дар хандау ҳамчу ғунча гуфт

رفت در خنده و همچو غنچه گفت

Пас аз ин ба ки мо ба ҳам бошем

پس از این به که ما به هم باشیم

Ҳар ду шоҳу гадо ба ҳам бошем

هر دو شاه و گدا به هم باشیم

Зон ки шоҳу гадо ба ҳам гӯйанд

زان که شاه و گدا به هم گویند

Бе гадои номи шоҳ кам гӯйанд

بی گدا نام شاه کم گویند

Номи шоҳу кдои бъ ан гиранд

نام شاه و کدا بع عن گیرند

Бе гадои номи шоҳ кам гиранд

بی گدا نام شاه کم گیرند

Иззати сарварони зи дарвешии сет

عزت سروران ز درویشی‌ست

Фахри пайғамбарони зи дарвешии сет

فخر پیغمبران ز درویشی‌ست

Ҳамаи шоҳони гадоӣ дарвеш над

همه شاهان گدای درویش‌ند

Дар паноҳи дуоӣ дарвеш над

در پناه دعای درویش‌ند

Шоҳ чун лутф кард беш аз пеш

شاه چون لطف کرد بیش از پیش

Майли дарвеши гашт беш аз беш

میل درویش گشت بیش از بیش

Чанд рӯзӣ чу дар миён бигузашт

چند روزی چو در میان بگذشت

Ҳоли дарвеши зин ва он бкзшт

حال درویش زین و آن بکذشت