Омад ва ҷо гирифт бар лаби бом

آمد و جا گرفت بر لب بام

Рӯй бинмуд ҳамчуи моҳи тамом

روی بنمود همچو ماه تمام

Омад ва бар канор бом нишаст

آمد و بر کنار بام نشست

Дид дарвешро ки рафтаи зи даст

دید درویش را که رفته ز دست

Рух ба хуноб дида ме шавед

رخ به خوناب دیده می‌شوید

Бо дил ғам кашида мегуяд :

با دل غم‌کشیده می‌گوید:

Корам аз даст шуд чаҳ кораст ин ?

کارم از دست شد چه کارست این؟

Аллоҳ ! аллоҳ ! чаҳ кор ва бораст ин ?

الله! الله! چه کار و بارست این؟

Оҳи азин бахту толеъӣ ки марост

آه ازین بخت و طالعی که مراست

Вои азин умри зойеъӣ ки марост

وای ازین عمر ضایعی که مراست

То ба кӣ синаи пора пора кунам ?

تا به کی سینه پاره پاره کنم؟

Вои ман ! вои ман ! чаҳ чора кунам ?

وای من! وای من! چه چاره کنم؟

Чок чокаст дил ба ханҷару теғ

چاک چاکست دل به خنجر و تیغ

Ҳайф ! ҳайф аз дилам ! дареғ ! дареғ !

حیف! حیف از دلم! دریغ! دریغ!

Оҳ ! азин бахту толеъӣ ки марост

آه! ازین بخت و طالعی که مراست

Вой ! азин умри зойеъӣ ки марост

وای! ازین عمر ضایعی که مراست

Ман кӣм ? он ки шамъ базм афрӯхт

من کیم؟ آن که شمع بزم افروخت

Шуълае ҷусту хонимонами сӯхт

شعله‌ای جست و خانمانم سوخت

Ман кӣм ? он ки оби ҳайвони ҷуст

من کیم؟ آن که آب حیوان جست

Бар лаби чашмаи даст аз ҷони шаст

بر لب چشمه دست از جان شست

Ман кӣм ? он ки ранҷи ҳиҷрони барад

من کیم؟ آن که رنج هجران برد

Сайри нодида рӯй ҷонон , мард

سیر نادیده روی جانان، مرد

Нест ғайр аз висол ӯ ҳавасам

نیست غیر از وصال او هوسم

Оҳ ! агар ман ба васл ӯ нарасм

آه! اگر من به وصل او نرسم

Гар намирам дарин ҳаваси фардо

گر نمیرم درین هوس فردا

Кор ман мушкиласт пас фардо

کار من مشکلست پس فردا

Шоҳ чун гӯш кард зорӣ ӯ

شاه چون گوش کرد زاری او

Баҳри таскин беқарорӣ ӯ

بهر تسکین بی‌قراری او

Гуфт : бархез ва изтироб макун

گفت: برخیز و اضطراب مکن

Ғам фардо махӯр , шитоб макун

غم فردا مخور، شتاب مکن

Зон ки ман баъди азин чаҳ субҳ ва чаҳ шом

زان که من بعد ازین چه صبح و چه شام

Оем ва ҷо кунам ба гӯшаи бом

آیم و جا کنم به گوشهٔ بام

Бар лаби бом қаср биншинам

بر لب بام قصر بنشینم

То гуруҳи кабӯтарони байнам

تا گروه کبوتران بینم

Ту ҳам аз даври сӯии ман май байн

تو هم از دور سوی من می‌بین

Дару девори кӯии ман май байн

در و دیوار کوی من می‌بین

эй хуши он дам ки дӯст дӯст шавад !

ای خوش آن دم که دوست دوست شود!

Ёри он кас ки ёр ӯст шавад

یار آن کس که یار اوست شود

Рӯй худ оварад ба ҷониби дӯст

روی خود آورد به جانب دوست

Толиб ӯ шавад ки толиб ӯст

طالب او شود که طالب اوست

Ишқ бо ёри дили навози хуши сет

عشق با یار دل‌نواز خوش‌ست

Балки маъшӯқи ъшқбози хуши сет

بلکه معشوق عشقباز خوش‌ست