Субҳ чун рехти донаи анҷум

صبح چون ریخت دانهٔ انجم

Осмони гашти тиру машъалаи дам

آسمان گشت تیر و مشعله دم

Бози сабзи ошёни заррини пар

باز سبز آشیان زرین پر

Кард оҳанги чархи бор дигар

کرد آهنگ چرخ بار دگر

Сӯии бом кабӯтар омад шоҳ

سوی بام کبوتر آمد شاه

Бар фарози фалаки баромади моҳ

بر فراز فلک برآمد ماه

Турфа бомай , чунон ки боми фалак

طرفه بامی، چنان که بام فلک

Хайли хайли кабӯтарон чу малик

خیل خیل کبوتران چو ملک

Дар паридани баланди поя ӯ

در پریدن بلند پایهٔ او

Чун ҳумои арҷманди соя ӯ

چون هما ارجمند سایهٔ او

Қадаҳи об ӯ зи чашмаи меҳр

قدح آب او ز چشمهٔ مهر

Арзанаш аз ситораҳои сипеҳр

ارزنش از ستاره‌های سپهر

То магари шаҳ ба даст гирад не

تا مگر شه به دست گیرد نی

Баста аз ҷони камар ба хизмати вай

بسته از جان کمر به خدمت وی

Шоҳи болои сари кабӯтар ӯ

شاه بالای سر کبوتر او

Чун сулаймону мурғ бар сар ӯ

چون سلیمان و مرغ بر سر او

Ҳар замон гашта барсараши ҷамъӣ

هر زمان گشته برسرش جمعی

Ҳамчуи парвона бар сари шамъӣ

همچو پروانه بر سر شمعی

Пайкар ҳар як аз латофати пар

پیکر هر یک از لطافت پر

Нозанини лъбтии парии пайкар

نازنین لعبتی پری پیکر

Ҳар нигорин ӯ нигорӣ буд

هر نگارین او نگاری بود

Ҳар сифедаши самани изорӣ буд

هر سفیدش سمن‌عذاری بود

Доғҳо машки фому ънбрбўӣ

داغ‌ها مشک‌فام و عنبربوی

Чун сари наварӯси мишкӣни мӯӣ

چون سر نوعروس مشکین موی

Чсниши бас ки нозанинӣ дошт

چسنیش بس که نازنینی داشت

Сӯрати лаъибатон чинӣ дошт

صورت لعبتان چینی داشت

Бас ки Бағдодяш накӯ афтод

بس که بغدادیش نکو افتاد

Турфа тар шуд зи турфаи Бағдод

طرفه‌تر شد ز طرفهٔ بغداد

Сояҳои кабӯтарони ду ранг

سایه‌های کبوتران دو رنگ

Бар замин нақш карда шакли паланг

بر زمین نقش کرده شکل پلنگ

Ҳама бар гирди шоҳи тавофи кунон

همه بر گرد شاه طواف‌کنان

Ҳама дар печу тоби чархи занон

همه در پیچ و تاب چرخ‌زنان

Чун ба дастури худ кабутарбоз

چون به دستور خود کبوترباز

Ба даҳон ва ба даст кард овоз

به دهان و به دست کرد آواز

Сӯии гардун ба як замони рафтанд

سوی گردون به یک زمان رفتند

Ҳамчуи парвин ба осмони рафтанд

همچو پروین به آسمان رفتند

Шоҳ бар ҷуст ва не гирифт ба даст

شاه بر جست و نی گرفت به دست

Наърае чанд зад , баланд , на паст

نعره‌ای چند زد، بلند، نه پست

Ғараз он дошт шоҳи неки андеш

غرض آن داشت شاه نیک‌اندیش

Ки хабардор гардад он дарвеш

که خبردار گردد آن درویش

Рӯй худ сӯии қаср шоҳ кунад

روی خود سوی قصر شاه کند

Ҷониби моҳи худ нигоҳ кунад

جانب ماه خود نگاه کند

Чашм ӯ худ ба ҷониби шаҳ буд

چشم او خود به جانب شه بود

Зон ҳамаи кору бори огаҳ буд

زان همه کار و بار آگه بود

Аз дилу ҷони дуоӣ шаҳ ме гуфт

از دل و جان دعای شه می‌گفت

Гуҳ назар менамӯд ва гуҳ ме гуфт

گه نظر می‌نمود و گه می‌گفت

эй дили ман фитода дар домат

ای دل من فتاده در دامت

Мурғи ҷонами кабӯтари бомат

مرغ جانم کبوتر بامت

Коши ман ҳам кабӯтарӣ будам

کاش من هم کبوتری بودم

Соҳиби бол ва парӣ будам

صاحب بال و پری بودم

То бар он гирди бом май гаштам

تا بر آن گرد بام می‌گشتم

Бар сарати субҳу шом май гаштам

بر سرت صبح و شام می‌گشتم

Танами ин ҷои асири қайд шуда

تنم این‌جا اسیر قید شده

Дил ба он боми рафтаи сайд шуда

دل به آن بام رفته صید شده

Кӯии ту ҳамчуи каъбаи муҳтарами сет

کوی تو همچو کعبه محترم‌ست

Мурғи бомати кабӯтари ҳарами сет

مرغ بامت کبوتر حرم‌ست

Аз дилам хост дӯду оташи оҳ

از دلم خاست دود و آتش آه

Гашти хайли кабӯтари ту сиёҳ

گشت خیل کبوتر تو سیاه

Бас ки аз дидаи рехти ашки умед

بس که از دیده ریخت اشک امید

Хайли дигар азу шуданд сифед

خیل دیگر ازو شدند سفید

Ҷгариҳои худ ки май нигарӣ

جگری‌های خود که می‌نگری

Ҳама аз хӯни дил шудаи ҷгарӣ

همه از خون دل شده جگری

Маст чун булбул наду сурх чу гул

مست چون بلبل‌ند و سرخ چو گل

Гўиёи ҳам гул над ва ҳам булбул

گوییا هم گل‌ند و هم بلبل

Ранги эшон зи ашки оли ман сет

رنگ ایشان ز اشک آل من‌ست

Пар ҳар як гувоҳи ҳоли ман сет

پر هر یک گواه حال من‌ست

Чист чашми кабӯтарати пурхӯн ?

چیست چشم کبوترت پرخون؟

Аз чаҳ рӯй гашти пой ӯ гулгун ?

از چه روی گشت پای او گلگون؟

Ҳол ман диду дида пурхӯн шуд

حال من دید و دیده پرخون شد

По ба хуноби дида гулгун шуд

پا به خوناب دیده گلگون شد

ӯ дарин ҳолу шоҳ бар лаби бом

او درین حال و شاه بر لب بام

Бо рухи ҳамчу моҳ карда қиём

با رخ همچو ماه کرده قیام

То чу аз давр бинад он мискин

تا چو از دور بیند آن مسکین

Шавад ӯро з диданаши таскин

شود او را ز دیدنش تسکین

Буд дар айни ишқи бозии хеш

بود در عین عشق‌بازی خویش

Воқиф аз ишқи бозии дарвеш

واقف از عشق‌بازی درویش

Шоҳ то ишқ бозе накунад

شاه تا عشق بازیی نکند

Бо гадои дил навозе накунад

با گدا دل‌نوازیی نکند