Чанд рӯзӣ ки шоҳзодаи аср

چند روزی که شاهزادهٔ عصر

Омад ва ҷо гирифт бар лаби қаср

آمد و جا گرفت بر لب قصر

Он гадои рӯ ба қаср шаҳ ме кард

آن گدا رو به قصر شه می‌کرد

Бар дару бом ӯ нигаҳ ме кард

بر در و بام او نگه می‌کرد

Ба ҳавои шаҳу назораи бом

به هوای شه و نظارهٔ بام

Монад сар дар ҳавои саҳар то шом

ماند سر در هوا سحر تا شام

Ҷуз ба сӯй ҳаво наме нагирист

جز به سوی هوا نمی‌نگریست

Ҳеҷ бар пушт по наме нагирист

هیچ بر پشت پا نمی‌نگریست

Дар ҳавои бас ки буд волау маст

در هوا بس که بود واله و مست

Халқ гуфтандаш офтоби параст

خلق گفتندش آفتاب‌پرست

То ба ҷое расед гуфту шнФт

تا به جایی رسید گفت و شنفت

Ки рақиб он шунид ва ба ӯй гуфт

که رقیب آن شنید و به اوی گفت

Ин гадо аз худоӣ навмедаст

این گدا از خدای نومیدست

Қибла ӯ ҷамол хуршедаст

قبلهٔ او جمال خورشیدست

Кофарасту зи аҳл имон нест

کافرست و ز اهل ایمان نیست

Куфр май варзад ва мусулмон нест

کفر می‌ورزد و مسلمان نیست

Хӯрд дарвеш бе гунаҳи савганд

خورد درویش بی‌گنه سوگند

Ба худоӣ ки ҳаст бе монанд

به خدایی که هست بی‌مانند

ӯст хуршеду ишқ лоиқ ӯст

اوست خورشید و عشق لایق اوست

Ҳамаи зарроти кун ошиқ ӯст

همه ذرات کون عاشق اوست

Пеши хуршед ӯ ҳиҷобӣ нест

پیش خورشید او حجابی نیست

Ғайр ӯ ҳеҷ офтобӣ нест

غیر او هیچ آفتابی نیست

Шуд муайяни миёни душману дӯст

شد معین میان دشمن و دوست

Ки ба олами хдпрст худ ӯст

که به عالم خدپرست خود اوست

Бози худро ба кӯй шоҳ афганд

باز خود را به کوی شاه افگند

Вази кафи хасм дар паноҳ афганд

وز کف خصم در پناه افگند

Лек Тифлони кӯчау бозор

لیک طفلان کوچه و بازار

Бози ҷустандаш дар паии озор

باز جستندش در پی آزار

Ҳар тараф мешуданд санг ба даст

هر طرف می‌شدند سنگ به دست

Ки : куҷо рафт офтоби параст ?

که: کجا رفت آفتاب‌پرست؟

Ҳар ки кардӣ ба он тарафи оҳанг

هر که کردی به آن طرف آهنگ

То занад бар гадои мискини санг

تا زند بر گدای مسکین سنگ

Санг азон остони шаҳи кундӣ

سنگ ازان آستان شه کندی

Барадӣ ва худ ба сӯяш афгандӣ

بردی و خود به سویش افگندی

Гуфт аз санги байнами озорӣ

گفت از سنگ بینم آزاری

Санги он остон буд ёрӣ

سنگ آن آستان بود یاری

Бас ки Тифлон заданд санг бирав

بس که طفلان زدند سنگ برو

Арсаи шаҳри гашт танг бирав

عرصهٔ شهر گشت تنگ برو

Ба зарурати зи шаҳри беруни ҷуст

به ضرورت ز شهر بیرون جست

Кунҷи вайрона Эй гирифт ва нишаст

کنج ویرانه‌ای گرفت و نشست

Чун ба вайронаи сохт маскани хеш

چون به ویرانه ساخت مسکن خویش

Перҳан чок кард бар тани хеш

پیرهن چاک کرد بر تن خویش

Ки ман мурдаи перҳан чаҳ кунам ?

که من مرده پیرهن چه کنم؟

Мурда гар нестам , кафан чаҳ кунам ?

مرده گر نیستم، کفن چه کنم؟

Ҳар замони хоки рехт бар сару тан

هر زمان خاک ریخت بر سر و تن

Кин чаҳ умраст ? хок бар сари ман

کین چه عمرست؟ خاک بر سر من

Як сари мӯи накости нохуни хеш

یک سر مو نکاست ناخن خویش

Хост нохун занад ба синаи риш

خواست ناخن زند به سینهٔ ریش

Мӯии жулидаро гузошт ба сар

موی ژولیده را گذاشت به سر

Балки мӯеи з сар надошт хабар

بلکه مویی ز سر نداشت خبر

Бо худ аз бихўдӣ сухан ме кард

با خود از بیخودی سخن می‌کرد

Гила аз бахт хештан ме кард

گله از بخت خویشتن می‌کرد

Ки расонадии серуми чархи барин

که رساندی سرم چرخ برین

Бозам аз осмон задӣ ба замин

بازم از آسمان زدی به زمین

Гар ба ман лаҳзае вафои гардӣ

گر به من لحظه‌ای وفا گردی

Ҳам дар он лаҳзаи сад ҷафо кардӣ

هم در آن لحظه صد جفا کردی

Ҳади ҷавру ҷафо ҳамин бошад

حد جور و جفا همین باشد

Боруки аллоҳ ! вафо ҳамин бошад

بارک الله! وفا همین باشد