Чанд рӯзӣ ки шоҳи бандаи навоз
چند روزی که شاه بندهنواز
Сӯии дарвеш ҷилва кард ба ноз
سوی درویش جلوه کرد به ناز
Мардумони пай ба ҳол ӯ бурданд
مردمان پی به حال او بردند
Раҳ ба фикру хаёл ӯ бурданд
ره به فکر و خیال او بردند
Айби ҷӯён ба айб рӯ карданд
عیبجویان به عیب رو کردند
Вази сари таъна гуфтугӯ карданд
وز سر طعنه گفتگو کردند
Ки чаро шоҳ бо гадо ёраст ?
که چرا شاه با گدا یارست؟
Подшаҳро худ аз гадо ораст
پادشه را خود از گدا عارست
Маснади шоҳу бӯрёии гадо ?
مسند شاه و بوریای گدا؟
Аллоҳ ! аллоҳ ! куҷост то ба куҷо ?
الله! الله! کجاست تا به کجا؟
Аз гадои ишқи шоҳ лоиқ нест
از گدا عشق شاه لایق نیست
Балки ӯ муддаии сет , ошиқ нест
بلکه او مدعیست، عاشق نیست
Поки бозони дуоӣ шаҳ гуфтанд
پاکبازان دعای شه گفتند
Дар маънӣ дар ин сухан сифтанд
در معنی در این سخن سفتند
Ки бад-ӣни сони шаҳи писандида
که بدینسان شه پسندیده
Кас надидаст балки нашунида
کس ندیدست بلکه نشنیده
Шоҳгар бо гадо чунин бозад
شاه گر با گدا چنین بازد
Ҳамаи касро гадоӣ худ созад
همه کس را گدای خود سازد
Зини суханҳо рақиб воқиф шуд
زین سخنها رقیب واقف شد
Табъи носоз ӯ мухолиф шуд
طبع ناساز او مخالف شد
Аз ғазаби хӯн ӯ ба ҷӯш омад
از غضب خون او به جوش آمد
Чун хами бода дар хурӯш омад
چون خم باده در خروش آمد
Гуфт агар хӯни ин гадои резам
گفت اگر خون این گدا ریزم
Баҳри худ фитнае барангезам
بهر خود فتنهای برانگیزم
Шоҳи азин қиссагар хабар ёбад
شاه ازین قصه گر خبر یابد
Рухи зи ман то ба ҳашар май тобад
رخ ز من تا به حشر میتابد
Гар бигӯям ба ӯ , гарон ояд
گر بگویم به او، گران آید
Вар нагӯям длмбаҳ ҷон ояд
ور نگویم دلمبه جان آید
Пас ҳамон ба ки ҳилае бикунам
پس همان به که حیلهای بکنم
Шоҳро аз гадои ҷудои Фгнм
شاه را از گدا جدا فگنم