Он Ғаззолӣ ки гуфта шуд зини пеш
آن غزالی که گفته شد زین پیش
Ки бо ӯ инс дошт дарвеш
که با او انس داشت درویش
Дар ҳамон сайдгоҳи ҳозир буд
در همان صیدگاه حاضر بود
Сӯй ӯ чашми шоҳи нозир буд
سوی او چشم شاه ناظر بود
Орзӯ кард то ба банд уфтад
آرزو کرد تا به بند افتد
Бемададгор дар каманд уфтад
بی مددگار در کمند افتد
Дар шикораш касе мадад накунад
در شکارش کسی مدد نکند
Сайд ӯро ба ном худ накунад
صید او را به نام خود نکند
Чун паии он ғизоли мураккаби тохт
چون پی آن غزال مرکب تاخت
Хештанро зи сафи буруни андохт
خویشتن را ز صف برون انداخت
Шаҳ ба дунбол ва он ғизол аз пеш
شه به دنبال و آن غزال از پیش
Ҳар ду рафтанд то бар дарвеш
هر دو رفتند تا بر درویش
Сайди пешаши ниҳод рӯй ниёз
صید پیشش نهاد روی نیاز
Яъне аз чанг ӯ халосами соз
یعنی از چنگ او خلاصم ساز
Шоҳи он ҳолро тамошо кард
شاه آن حال را تماشا کرد
Эътиқоди азим пайдо кард
اعتقاد عظیم پیدا کرد
Рафт наздик ӯ з по нишаст
رفت نزدیک او ز پا نشست
Шоҳ дар хизмат гадо бинишаст
شاه در خدمت گدا بنشست
Бас ки шаҳ чеҳра барфурӯхта буд
بس که شه چهره برفروخته بود
Он гадои зи офтоби сӯхта буд
آن گدا ز آفتاب سوخته بود
Шоҳи азу , ӯ зи шоҳи ғофил буд
شاه ازو، او ز شاه غافل بود
Пардае дар миёнаи ҳоил буд
پردهای در میانه حایل بود
Ҳар яке тез дид бо дгарӣ
هر یکی تیز دید با دگری
Дар тафаккур ки ӯст ё дгарӣ ?
در تفکر که اوست یا دگری؟
Шаҳ бадв гуфт ин сифат ки тўрост
شه بدو گفت این صفت که توراست
Ин чунин нури маърифат ки тўрост
این چنین نور معرفت که توراست
Ҳар чаҳ гӯйӣ савоб хоҳад буд
هر چه گویی صواب خواهد بود
Даъватат мустаҷоб хоҳад буд
دعوتت مستجاب خواهد بود
Гар ба ҳиммат дуо кунӣ чаҳ шавад ?
گر به همت دعا کنی چه شود؟
Ҳоҷатамро раво кунӣ чаҳ шавад ?
حاجتم را روا کنی چه شود؟
Табъи дарвеши азин сухан ошуфт
طبع درویش ازین سخن آشفت
Оҳ сардӣ кашид ва ба ӯй гуфт
آه سردی کشید و به اوی گفت
Гар дуои мустаҷоби доштамӣ
گر دعا مستجاب داشتمی
Кӣ ғам бе ҳисоби доштамӣ
کی غم بیحساب داشتمی
Шоҳро сӯии ман гузар будӣ
شاه را سوی من گذر بودی
Бо ман он моҳро назар будӣ
با من آن ماه را نظر بودی
Шоҳи азу чу шунид ин суханон
شاه ازو چو شنید این سخنان
Ҷуст аз ҷои хеши завқи кунон
جَست از جای خویش ذوقکنان
Гуфташ эй бехабар , чаҳ май гӯйӣ ?
گفتش ای بیخبر، چه میگویی؟
Инак он шаҳи манам ки май ҷӯӣ
اینک آن شه منم که میجویی
Бар сарирӣу шоҳ май талабӣ ?
بر سریری و شاه میطلبی؟
Бар сипеҳрӣу моҳ май талабӣ ?
بر سپهری و ماه میطلبی؟
Ҷони дарвеш дар хурӯш омад
جان درویش در خروش آمد
Рафт аз ҳуш ва чун ба ҳуш омад
رفت از هوش و چون به هوش آمد
Гуфт ҳаргиз намекунам бовар
گفت هرگز نمیکنم باور
Ки шавад ба хатми ин чунин ёвар
که شود به ختم اینچنین یاور
Лавҳаши аллоҳ ! азин вафодорӣ
لوحشالله! ازین وفاداری
Ин ба хоби сет ё ба бедорӣ ?
این به خوابست یا به بیداری؟
Гар ба бедорӣ омадӣ ба назар
گر به بیداری آمدی به نظر
Хоб бар ман ҳароми бод дигар
خواب بر من حرام باد دگر
Вар ба хобам намӯдае дидор
ور به خوابم نمودهای دیدار
Нашавам кош ! то абади бедор
نشوم کاش! تا ابد بیدار
Гар ба рӯзаст ин чаҳ хуши рӯзии сет !
گر به روزست این چه خوش روزیست!
Вари шаби сети ин , шаби дили афрӯзии сет !
ور شبست این، شب دلافروزیست!
Балки андешау хаёли сети ин
بلکه اندیشه و خیالست این
Ту куҷо ? ман куҷо ? маҳоли сети ин
تو کجا؟ من کجا؟ محالست این
Гарчи май хости шоҳи бандаи навоз
گرچه میخواست شاه بندهنواز
Ки кашад муддати висоли дароз
که کشد مدت وصال دراز
Лек аз бими он ки хайлу сипоҳ
لیک از بیم آن که خیل و سپاه
Ногуҳи он ҷо расанд дар паии шоҳ
ناگه آنجا رسند در پی شاه
Воқиф аз ҳоли он ду ёр шаванд
واقف از حال آن دو یار شوند
Фитнаи рӯз ва рӯзгор шаванд
فتنهٔ روز و روزگار شوند
Зӯр бурҷасту рӯ ба манзил кард
زور برجست و رو به منزل کرد
Чашми дарвеши хоки раҳ гул кард
چشم درویش خاک ره گل کرد
Монад мискин ба дидаи нами нок
ماند مسکین به دیدهٔ نمناک
Бо дили ришу синаи ғами нок
با دل ریش و سینهٔ غمناک
Шоди гаштӣ ки даст дод висол
شاد گشتی که دست داد وصال
Боз ғамгин шудӣ ки ёфт завол
باز غمگین شدی که یافت زوال
Бахти бади байн ки ошиқи дарвеш
بخت بد بین که عاشق درویش
Баъди як нӯш мехӯрд сад неш
بعد یک نوش میخورد صد نیش
Бар дилаши ҳеҷ роҳатӣ нарасад
بر دلش هیچ راحتی نرسد
Каз паии он ҷароҳатӣ нарасад
کز پی آن جراحتی نرسد