Буд чун баҳру кони зи маънии пар

بود چون بحر و کان ز معنی پر

Ин яке лаъл дорад ва он яке дар

این یکی لعل دارد و آن یکی در

Ҳар дуро хотам ва нигин карданд

هر دو را خاتم و نگین کردند

Нақши он хотами ин чунин карданд

نقش آن خاتم این‌چنین کردند

Ки чу он шохи маснади тамкин

که چو آن شاخ مسند تمکین

Нақш сиҳҳат гирифт зери нигин

نقش صحت گرفت زیر نگین

Ҳамчу дар ягона якто шуд

همچو در یگانه یکتا شد

Ҷилваи гоҳаши канор дарё шуд

جلوه‌گاهش کنار دریا شد

Бас ки табъаш ба сайд шуд моил

بس که طبعش به صید شد مایل

Рӯзу шаб ҷо гирифт бар соҳил

روز و شب جا گرفت بر ساحل

То дар он сайд ки мақомаш буд

تا در آن صید که مقامش بود

Мурғу моҳии асири домаш буд

مرغ و ماهی اسیر دامش بود

Бар лаби он мҳсти шӯрангез

بر لب آن محسط شورانگیز

Лаҷаи мавҷи хези гўҳрриз

لجهٔ موج‌خیز گوهرریز

Буд кӯҳӣ ки гуфта шуд зини пеш

بود کوهی که گفته شد زین پیش

Ки бидон инс дошт он дарвеш

که بدان انس داشت آن درویش

Бас ки коҳидаҳ буд аз андӯҳ

بس که کاهیده بود از اندوه

Буд монанди коҳ дар пас кӯҳ

بود مانند کاه در پس کوه

Кӯҳи дарвешро ватан шуда буд

کوه درویش را وطن شده بود

Бесутуни ҷои кӯҳкан шуда буд

بیستون جای کوهکن شده بود

Ҳргаҳ аз шавқ беқарор шудӣ

هرگه از شوق بی‌قرار شدی

Бар баландӣ кӯҳсор шудӣ

بر بلندی کوهسار شدی

Баҳри шоҳ аз мижаи гуҳари сифтӣ

بهر شاه از مژه گهر سفتی

Қасраш аз давр дидӣ ва гуфтӣ

قصرش از دور دیدی و گفتی

Чун надорам ба кӯй ӯ гузарӣ

چون ندارم به کوی او گذری

Дорам аз даври сӯй ӯ назарӣ

دارم از دور سوی او نظری

Гар расӣдан ба каъба натавонам

گر رسیدن به کعبه نتوانم

Борӣ , аз қиблаи рӯи нгрдонм

باری، از قبله رو نگردانم

Бо сабои ҳам нафас шудӣ ба ҳавас

با صبا هم‌نفس شدی به هوس

Гуфтӣ эй ҳам дами хуҷастаи нафас

گفتی ای هم‌دم خجسته نفس

Чун диҳии ҷилваи сарви нози маро

چون دهی جلوه سرو ناز مرا

Арзи даҳ пеш ӯ ниёзи маро

عرض ده پیش او نیاز مرا

Саҷда кун хоки остонаш ро

سجده کن خاک آستانش را

Бӯсаи зани поси посбонаш ро

بوسه زن پاس پاسبانش را

Саг ӯро салом ман бирасон

سگ او را سلام من برسان

Пайк ӯро паём ман бирасон

پیک او را پیام من برسان

Тавоф кун гирди он дарбор , биё

طواف کن گرد آن دربار، بیا

Гардӣ аз кӯй ӯ биор , биё

گردی از کوی او بیار، بیا

То ман аз оби дидаи гули созам

تا من از آب دیده گل سازم

Марҳами захмҳои дили созам

مرهم زخم‌های دل سازم

Чун раседӣ аз он тарафи бодӣ

چون رسیدی از آن طرف بادی

Кардӣ аз рӯй шавқи фарёдӣ

کردی از روی شوق فریادی

Ки ту имрӯзи буи ӯ дорӣ

که تو امروز بوی او داری

Гардӣ аз хоки кӯй ӯ дорӣ

گردی از خاک کوی او داری

Ба сари резами хоки кӯяш ро

به سر ریزم خاک کویش را

Ба димоғам фирист бӯяш ро

به دماغم فرست بویش را

Рӯзӣ аз шавқи зор зор гирист

روزی از شوق زار زار گریست

Чашм бикшод ва ҳар тараф нагирист

چشم بگشاد و هر طرف نگریست

Чун нигаҳ кард ҷониби дарё

چون نگه کرد جانب دریا

Дид ҳар гӯшаи хаймае барпо

دید هر گوشه خیمه‌ای برپا

Зери хаймаи сутун ба сад зевар

زیر خیمه ستون به صد زیور

Ҳамчуи қади арӯс дар чодар

همچو قد عروس در چادر

Буд дар ҷамъи хаймаи харгоҳӣ

بود در جمع خیمه خرگاهی

Дар миёни ситораҳо моҳӣ

در میان ستاره‌ها ماهی

Сари харгаҳ бар осмон май суд

سر خرگه بر آسمان می‌سود

Атласи чархи пӯшиш ӯ буд

اطلس چرخ پوشش او بود

Соябонӣ кашида бар харгоҳ

سایبانی کشیده بر خرگاه

Шоҳ бинишаста андари он чун моҳ

شاه بنشسته اندر آن چون ماه

Чун гадо дид харгаҳи шоҳӣ

چون گدا دید خرگه شاهی

Кард оҳанги моҳи харгоҳӣ

کرد آهنگ ماه خرگاهی

Гуфт донистам ин чаҳ харгоҳи сет

گفت دانستم این چه خرگاه‌ست

Харгаҳи шоҳи манзили моҳи сет

خرگه شاه منزل‌ماه‌ست

Нест харгаҳ ки моҳ бадараст ин

نیست خرگه که ماه بدرست این

Офтоби блндқдрсти ин

آفتاب بلندقدرست این

Аз сари кӯҳи майл дарё кард

از سر کوه میل دریا کرد

Ҳамчуи хас бар каронае ҷо кард

همچو خس بر کرانه‌ای جا کرد

Ҳамчуи неи давр азон лаб чу шукр

همچو نی دور ازان لب چو شکر

Дар Нитсаатон ба нолаи басти камар

در نیستان به ناله بست کمر

Мурғи ҳушаши зи шавқ дар парвоз

مرغ هوشش ز شوق در پرواز

Чашм бар роҳу гӯш бар овоз

چشم بر راه و گوش بر آواز