Ин буд иқтизои лайл ва наҳор
این بود اقتضای لیل و نهار
Ки расад уфти хазону баҳор
که رسد افت خزان و بهار
Шохи сабзӣ ки рафта бар афлок
شاخ سبزی که رفته بر افلاک
Чеҳраи зарди худ наад бар хок
چهرهٔ زرد خود نهد بر خاک
Боз чун вақти барг рез омад
باز چون وقت برگریز آمد
Лашкари сабза дар гурез омад
لشکر سبزه در گریز آمد
Мурғ , бе гули з нағма шуд хомӯш
مرغ، بی گل ز نغمه شد خاموش
Бо ки гуяд сухан чу набӯд гӯш
با که گوید سخن چو نبود گوش
Булбул аз бӯстон шуд овора
بلبل از بوستان شد آواره
Гули сад барг шуд ба сад пора
گل صد برگ شد به صد پاره
Пушти тоқати бунафшаро хам шуд
پشت طاقت بنفشه را خم شد
Баҳри худ дар либос мотам шуд
بهر خود در لباس ماتم شد
Қамарӣ аз нола ва хурӯш бимонад
قمری از ناله و خروش بماند
Сӯсани даҳ забон хамӯш бимонад
سوسن ده زبان خموش بماند
Гул шуд ва хорҳо ба гулшан бимонад
گل شد و خارها به گلشن بماند
Атлас аз даст рафт ва сӯзан монад
اطلس از دست رفت و سوزن ماند
Ранги норанҷ заъфаронӣ шуд
رنگ نارنج زعفرانی شد
Ашки унноб арғавонӣ шуд
اشک عناب ارغوانی شد
Рӯй маро гирифт пардаи гирд
روی مه را گرفت پردهٔ گرد
Балки дар парда рафт бо рухи зард
بلکه در پرده رفت با رخ زرد
Норро пардаҳои дил хӯн шуд
نار را پردههای دل خون شد
Пораи пораи зи дида берун шуд
پاره پاره ز دیده بیرون شد
Себ аз баҳри гармӣу сардӣ
سیب از بهر گرمی و سردی
Кард пайдои кабӯдӣу зардӣ
کرد پیدا کبودی و زردی
Писта аз шох сарнигӯн афтод
پسته از شاخ سرنگون افتاد
Мағзаш аз устихон бурун афтод
مغزش از استخوان برون افتاد
Захми нок ва шикаста шуд бодом
زخمناک و شکسته شد بادام
Чашм захмӣ раседаш аз айём
چشمزخمی رسیدش از ایام
Хӯшаи поки ток аз сари ток
خوشهٔ پاک تاک از سر تاک
Дона лаъл дарфиканд ба хок
دانهٔ لعل درفکند به خاک
Бар сари шохи барг ва бор намонад
بر سر شاخ برگ و بار نماند
Дар гулистон ба ғайр хор намонад
در گلستان به غیر خار نماند
Дар чунин мавсимӣ ки хусрави гул
در چنین موسمی که خسرو گل
Рафту мард аз фироқ ӯ булбул
رفت و مرد از فراق او بلبل
Хуср аз арсаи мамолики хеш
خسر از عرصهٔ ممالک خویش
Сафар охират гирифт ба пеш
سفر آخرت گرفت به پیش
Гоҳ дар тоб буду гуҳ дар таб
گاه در تاب بود و گه در تب
Дилаш омад ба ҷону ҷон бар лаб
دلش آمد به جان و جان بر لب
Дар арақ рӯй зардаш аз табу тоб
در عرق روی زردش از تب و تاب
Ҳамчуи барги хазони миёнаи об
همچو برگ خزان میانهٔ آب
Шуд таниш чу камон бар он рагу пай
شد تنش چو کمان بر آن رگ و پی
Устихонӣу пӯстӣ бар вай
استخوانی و پوستی بر وی
Бас ки аз дарди дил ба ҷон омад
بس که از درد دل به جان آمد
Дилаш аз дард дар фиғон омад
دلش از درد در فغان آمد
Дард ӯ лаҳзаи лаҳза афзӯн шуд
درد او لحظه لحظه افزون شد
Оқибати ҳол ӯ дигаргун шуд
عاقبت حال او دگرگون شد