Шоҳро хондӣ сӯии худ хусрав

شاه را خواندی سوی خود خسرو

Гуфт аз ман васиятӣ бишинав

گفت از من وصیتی بشنو

Адли пешовар подшоҳӣ кун

عدل پیش آور پادشاهی کن

Зулм бигзор ва ҳарчӣ хоҳӣ кун

ظلم بگذار و هرچه خواهی کن

То набинӣ зи ҳеҷ раҳгузарӣ

تا نبینی ز هیچ رهگذری

Гардӣ аз худ ба домани дгарӣ

گردی از خود به دامن دگری

Сар мапӣч аз ризои даравишон

سر مپیچ از رضای درویشان

Ки сарафроз оламанд эшон

که سرافراز عالمند ایشان

Ҳар ки ёбад зи фақри огоҳӣ

هر که یابد ز فقر آگاهی

Накунад майли шавкати шоҳӣ

نکند میل شوکت شاهی

эй басои шоҳи оқибати андеш

ای بسا شاه عاقبت‌اندیش

Ки зи шоҳии гузашт ва шуд дарвеш

که ز شاهی گذشت و شد درویش

Ҳар ки бар дарга ту дод кунад

هر که بر درگه تو داد کند

Талаби ҳоҷат ва мурод кунад

طلب حاجت و مراد کند

Агараш ҳайбати ту лол кунад

اگرش هیبت تو لال کند

Натавонад ки арз ҳол кунад

نتواند که عرض حال کند

Ҳамчуи гул бар рхсш табассум кун

همچو گل بر رخسش تبسم کن

Ба суханҳои хуш такаллум кун

به سخن‌های خوش تکلم کن

Аз қалами зан ба лутф ёд бикун

از قلم‌زن به لطف یاد بکن

Бар сияҳи нома эътимод бикун

بر سیه نامه اعتماد بکن

Ҳар ҷароҳат ки бар дил аз ситамаст

هر جراحت که بر دل از ستمست

Ҳама аз нӯки найза ва қаламаст

همه از نوک نیزه و قلمست

Қимати адлро шикасти мада

قیمت عدل را شکست مده

Ҷониби шаръро зи дасти мада

جانب شرع را ز دست مده

Зон ки мизони ростии шаръи сет

زان که میزان راستی شرع‌ست

Асли шаръи сету ғайр аз он фаръи сет

اصل شرع‌ست و غیر از آن فرع‌ست

Ин васият чун бикрад ҷон биспурад

این وصیت چون بکرد جان بسپرد

Ҷон ба ҷони офарин равон биспурад

جان به جان‌آفرین روان بسپرد

Ҳар касе баҳри мотам афғон кард

هر کسی بهر ماتم افغان کرد

Мотамӣ шуд ки шарҳ натавон кард

ماتمی شد که شرح نتوان کرد

Шуълаи оҳ то ба гардун рафт

شعلهٔ آه تا به گردون رفت

Диҷлаи ашк то ба Ҷайҳун рафт

دجلهٔ اشک تا به جیحون رفت

Ҳамаи офоқ дар хурӯш шуданд

همه آفاق در خروش شدند

Ҳамаи таркони сиёҳ пӯш шуданд

همه ترکان سیاه‌پوش شدند

Лашкар аз мотамаши сияҳ дар бар

لشکر از ماتمش سیه در بر

Музтариб чу сиёҳии лашкар

مضطرب چو سیاهی لشکر

Зон сиёҳӣ ки дошт лашкар ӯ

زان سیاهی که داشت لشکر او

Хиттаи ҳинди гашти кишвар ӯ

خطهٔ هند گشت کشور او

Камари зар ки бар миён май баст

کمر زر که بر میان می بست

Ҳалқаи пушташ аз камар бишикаст

حلقهٔ پشتش از کمر بشکست

Шуд сияҳи рӯзи зи мотамаши хотам

شد سیه‌روز ز ماتمش خاتم

Кунад рухсори худ дар он мотам

کند رخسار خود در آن ماتم

Тоҷи як сӯ фитод ва абтар шуд

تاج یک سو فتاد و ابتر شد

Ҳамаи хайлу сипоҳ бесар шуд

همه خیل و سپاه بی‌سر شد

Тахт бар хоки раҳи з по афтод

تخت بر خاک ره ز پا افتاد

Ки сулаймон аср шуд бар бод

که سلیمان عصر شد بر باد

Ин яке оҳ дарднокӣ задӣ

این یکی آه دردناکی زدی

Ваон дгарии ҷайби ҷома чог задӣ

وان دگری جیب جامه چاگ زدی

Баданашро з гиря ме шастанд

بدنش را ز گریه می‌شستند

Кафанашро зи ҳала май ҷустанд

کفنش را ز حله می‌جستند

Охираши ҷониби лаҳади бурданд

آخرش جانب لحد بردند

Ҳамчуи ганҷаш ба хоки бспрднд

همچو گنجش به خاک بسپردند

Он ки авҷи фалаки нишемани сохт

آن که اوج فلک نشیمن ساخت

Оқибати зери хоки маскани сохт

عاقبت زیر خاک مسکن ساخت

Он ки аз ҳалаи перҳани пӯшед

آن که از حله پیرهن پوشید

Кунад пероҳану кафани пӯшед

کند پیراهن و کفن پوشید

Он ки бар фарқи тоҷ аз зар кард

آن که بر فرق تاج از زر کرد

Дар лаҳад рафту хок бар сар кард

در لحد رفت و خاک بر سر کرد

Ҳеҷ кас дар ҷаҳон қадам назанад

هیچ کس در جهان قدم نزند

Ки қадами ҷониб адам назанад

که قدم جانب عدم نزند

Ҳар ки гаҳвораи сохт манзили хеш

هر که گهواره ساخت منزل خویش

Рафт ва тобут кард маҳфили хеш

رفت و تابوت کرد محفل خویش