Давр ӯ ҳамчуи давр май хуш буд

دور او همچو دور می خوش بود

Ҳамаи олам ба даври ваии хуш буд

همه عالم به دور وی خوش بود

Ҳеҷ касро ба дили ғуборӣ на

هیچ کس را به دل غباری نه

Ҳеҷ хотир ба зери борӣ на

هیچ خاطر به زیر باری نه

Дили мазлӯм аз ғами осӯда

دل مظلوم از غم آسوده

Ҷони золими зи ғуссаи фарсӯда

جان ظالم ز غصه فرسوده

Шаҳна чун зулфи дилбарон дар тоб

شحنه چون زلف دلبران در تاب

Фитна чун бахти ошиқон дар хоб

فتنه چون بخت عاشقان در خواب

Маликро заҳмат хароҷ набӯд

ملک را زحمت خراج نبود

Халқро ҳеҷ эҳтиёҷ набӯд

خلق را هیچ احتیاج نبود

Кас ба савдоу суд кор надошт

کس به سودا و سود کار نداشت

Ғайри савдои зулф ёр надошт

غیر سودای زلف یار نداشت

Аз сипоҳӣ дар он хуҷастаи замон

از سپاهی در آن خجسته زمان

Дар кашокаш набӯд ғайри камон

در کشاکش نبود غیر کمان

Кас ба давраш набӯд зор ва назор

کس به دورش نبود زار و نزار

Магари он кас ки буд ошиқи зор

مگر آن کس که بود عاشق زار

Гар касе бенаво шудӣ ногоҳ

گر کسی بی‌نوا شدی ناگاه

Чун шудандӣ зи ҳол ӯ огоҳ

چون شدندی ز حال او آگاه

Бас ки ҳар кас навохтӣ ӯ ро

بس که هر کس نواختی او را

Манъами даҳри сохтӣ ӯ ро

منعم دهر ساختی او را

Буд шаҳро аноятӣ ки мапурс

بود شه را عنایتی که مپرس

Бар раияти риоятӣ ки мапурс

بر رعیت رعایتی که مپرس

Офарини худоӣ бар падарӣ

آفرین خدای بر پدری

Ки азу монад ин чунин писарӣ

که ازو ماند این‌چنین پسری

Абри раҳмати нисори он садафӣ

ابر رحمت نثار آن صدفی

Ки буд гавҳараши чунин халафӣ

که بود گوهرش چنین خلفی

Он дарахти куҳан ба кор ояд

آن درخت کهن به کار آید

Ки ниҳолии азу ба бор ояд

که نهالی ازو به بار آید