Чун зи алтофи шоҳи неки андеш
چون ز الطاف شاه نیکاندیش
Хабар омад ба ошиқи дарвеш
خبر آمد به عاشق درویش
Зуд бурҷасту рӯ ба роҳи ниҳод
زود برجست و رو به راه نهاد
Қадами андари ҳарими шоҳи ниҳод
قدم اندر حریم شاه نهاد
Гуфт шояд з рӯй сидқу сафо
گفت شاید ز روی صدق و صفا
Шоҳ бо ман кунад ба ваъдаи вафо
شاه با من کند به وعده وفا
Хотами шаҳ ки муддатии зини пеш
خاتم شه که مدتی زین پیش
Дар бағал карда буд он дарвеш
در بغل کرده بود آن درویش
Барад бо муҳаррамони шоҳи супурд
برد با محرمان شاه سپرد
Муҳаррамӣ рафт ва назд шоҳаши барад
محرمی رفت و نزد شاهش برد
Шоҳ чу дид хотами худ ро
شاه چو دید خاتم خود را
Офарин кард муҳаррами худ ро
آفرین کرد محرم خود را
Гуфт беруни рӯи зи роҳи адаб
گفت بیرون رو ز راه ادب
Хотами орандаро дарун баталаб
خاتمآرنده را درون بطلب
Чун қадам зад ба сӯии шоҳи гадо
چون قدم زد به سوی شاه گدا
Ҷон шуд аз қолаби рақиби ҷудо
جان شد از قالب رقیب جدا
Шоҳи душмани гудози дӯсти навоз
شاه دشمنگداز دوستنواز
Дар либоси ниёзу халъати ноз
در لباس نیاز و خلعت ناز
Сухан оғоз кард хандаи кунон
سخن آغاز کرد خندهکنان
Ки гуҳи хандаи хуш буд суханон
که گه خنده خوش بود سخنان
Аз сари лутфи ҳам забонаши сохт
از سر لطف همزبانش ساخت
Вази шикархандаи нӯши ҷонаши сохт
وز شکرخنده نوش جانش ساخت
Ҳар нафаси дидаи сӯй ӯ ме дошт
هر نفس دیده سوی او میداشت
Гӯш бар гуфтугӯӣ ӯ ме дошт
گوش بر گفتگوی او میداشت
Ошиқи хешро навохт басӣ
عاشق خویش را نواخت بسی
Ошиқи лутфи хеши сохт басӣ
عاشق لطف خویش ساخت بسی
Дили ошиқи дарин хаёл афтод
دل عاشق درین خیال افتاد
Ки ба кафи доман висол афтод
که به کف دامن وصال افتاد
Лек аз он ҷо ки даври гардуни сет
لیک از آنجا که دور گردونست
Ҳар замони ҳолатии дигаргуни сет
هر زمان حالتی دگرگونست
Гар дилиро ба васл бинавозад
گر دلی را به وصل بنوازد
Бозаш аз доғи ҳиҷри бгдозд
بازش از داغ هجر بگدازد
Доими асбоби васл пайдо нест
دایم اسباب وصل پیدا نیست
Агар имрӯз ҳаст фардо нест
اگر امروز هست فردا نیست