Гуфт ровӣ ки шоҳ ҳар нафасӣ

گفت راوی که شاه هر نفسی

Он гадоро ҳаме навохт басӣ

آن گدا را همی نواخت بسی

Хабар омад ки аз фалони кишвар

خبر آمد که از فلان کشور

Бар сар шоҳ мерасад лашкар

بر سر شاه می‌رسد لشکر

Бешумораст лашкари душман

بی‌شمارست لشکر دشمن

Пой то сари наҳуфта дар оҳан

پای تا سر نهفته در آهن

Шоҳ бояд ки фикр кор кунад

شاه باید که فکر کار کند

Дафъи он хайл бешумор кунад

دفع آن خیل بی‌شمار کند

Шоҳ бояд ки лашкари ангезад

شاه باید که لشکر انگیزد

Дар саворӣ чу гирд бархезад

در سواری چو گرد برخیزد

Чу аз ин қисса шуд рақиби огоҳ

چو از این قصه شد رقیب آگاه

Рафт ва гуфт аз сари ҳасад бо шоҳ

رفت و گفت از سر حسد با شاه

Назд арбоби ақли маълуми сет

نزد ارباب عقل معلوم‌ست

Ки назари сӯй нокасон шавам сет

که نظر سوی ناکسان شوم‌ست

Ҳар киро бахти бади зи пои андохт

هر که را بخت بد ز پا انداخت

Дигараши сар баланднатавон сохт

دیگرش سر بلند نتوان ساخت

Ҳазар аз қавми бахти баргашта

حذر از قوم بخت‌برگشته

Ки чу хешат кунанд саргашта

که چو خویشت کنند سرگشته

Ёрб ин сифла аз куҷо омад ?

یارب این سفله از کجا آمد؟

Ки ба сари вақти мо бало омад

که به سر وقت ما بلا آمد

Ин сухан гуфт ва кард маҳрӯмаш

این سخن گفت و کرد محرومش

Баҳра ин дод толеъ шавамаш

بهره این داد طالع شومش

Ошиқ аз васл чун ҷудо афтод

عاشق از وصل چون جدا افتاد

Даст бар сар заду з по афтод

دست بر سر زد و ز پا افتاد

Гуфт бози ин чаҳ ҳолати сети маро

گفت باز این چه حالت‌ست مرا

Ин чаҳ ранҷу малолати сети маро

این چه رنج و ملالت‌ست مرا

Агар аз абри фитнаи боради санг

اگر از ابر فتنه بارد سنگ

Оради он санг бар серуми оҳанг

آرد آن سنگ بر سرم آهنگ

Агар аз дашти фитнаи раведи хор

اگر از دشت فتنه روید خار

Хулди он хор бар дилами сад бор

خلد آن خار بر دلم صد بار

Чашми мангар ба гули назари Фгнд

چشم من گر به گل نظر فگند

Гул шавад хор ва дар дилам шаканд

گل شود خار و در دلم شکند

Дасти мангар ба каф сабу гирад

دست من گر به کف سبو گیرد

намешавад хӯн ва дар гулӯ гирад

می‌شود خون و در گلو گیرد

Гар рӯми сӯии чашма дар зулмот

گر روم سوی چشمه در ظلمات

Шарбат марг гардад оби ҳаёт

شربت مرگ گردد آب حیات

Гар занами гок то ба роҳи уфтам

گر زنم گاک تا به راه افتم

Гоми аввали даруни чоҳи уфтам

گام اول درون چاه افتم

Бахтам аз чоҳгар буруни Фгнд

بختم از چاه گر برون فگند

Бози фии улҳоли сарнигӯни Фгнд

باز فی‌الحال سرنگون فگند

Оҳ ! азин бахти вожгӯн ки марост

آه! ازین بخت واژگون که مراست

Вой аз ин толеъи нигун ки марост

وای از این طالع نگون که مراست

Адами ман ба аз вуҷӯди ман сет

عدم من به از وجود من‌ست

Гар бимирам ҳануз суди ман сет

گر بمیرم هنوز سود من‌ست

Омад аз шавқи марги ҷон ба лабам

آمد از شوق مرگ جان به لبم

Май даҳуми ҷону марг май талабам

می‌دهم جان و مرگ می‌طلبم

То кӣ афғони зи ман бурун ояд

تا کی افغان ز من برون آید

Кошкӣ ҷони зи тан бурун ояд

کاشکی جان ز تن برون آید

Аз нафасҳои гарми сӯхти танам

از نفس‌های گرم سوخت تنم

Кӯи аҷал то дигар нафас назанам

کو اجل تا دگر نفس نزنم

Нест ҳаргиз аз нишот дар дили ман

نیست هرگز از نشاط در دل من

Гӯйӣ аз ғам сиришта шуд гули ман

گویی از غم سرشته شد گل من

Даври гардуни зи ман чаҳ ме хоҳад

دور گردون ز من چه می‌خواهد

Ки танамро чу коҳ май коҳад

که تنم را چو کاه می‌کاهد

Дод монанди коҳ бар бодам

داد مانند کاه بر بادم

Зон ба гардун расед фарёдам

زان به گردون رسید فریادم

Чарх пераст рӯзу шаби гардон

چرخ پیرست روز و شب گردان

То кунад ҳамла бо ҷавонмардон

تا کند حمله با جوانمردان

Хешро субҳу шом зеб диҳад

خویش را صبح و شام زیب دهد

Ҳамаи офоқро фиреб диҳад

همه آفاق را فریب دهد

Рост гӯям ? каҷи сети фитрат ӯ

راست گویم؟ کج‌ست فطرت او

Ростӣ нест дар ҷабалат ӯ

راستی نیست در جبلت او