Рӯзи наврӯзу ҳавои чаману фасли баҳор

روز نوروز و هوای چمن و فصل بهار

Хуш буд ҷом майу буии гул ва рӯй нигор

خوش بود جام می و بوی گل و روی نگار

Аз гулу Настарану ёсуману сарву саман

از گل و نسترن و یاسمن و سرو و سمن

Боғи пурнақш ва нигораст , зиҳии нақш ванигор ! ‏

باغ پرنقش و نگارست، زهی نقش و نگار!‏

Бар лаби соғари гул , акс май шӯрангез

بر لب ساغر گل، عکس می شورانگیز

Бар кафи дасти шақоӣқ , қадаҳи нўшгўор

بر کف دست شقایق، قدح نوشگوار

Густаронанд дар атрофи чамани дибаҳи сабз

گسترانند در اطراف چمن دیبه سبز

ё магари хоки чаман нақш кунанд аз жнгор

یا مگر خاک چمن نقش کنند از ژنگار

Булбул аз ҳасрати гул нағма кунад дар наврӯз

بلبل از حسرت گل نغمه کند در نوروز

Қамарӣ аз сарви сеӣ дам занад аз мўсиқор

قمری از سرو سهی دم زند از موسیقار

То шавад фош ки гули ҷомаи даридаи сети саҳар

تا شود فاش که گل جامه دریده ست سحر

Андалебасту мтўқ ки бигӯянд асрор

عندلیب است و مطوق که بگویند اسرار

Чун ман аз ҳасрати маъшуқаи ғзлхўон шуда анд

چون من از حسرت معشوقه غزلخوان شده اند

Тӯтӣу фохтау Кебек дару қамарӣ ва сор

طوطی و فاخته و کبک در و قمری و سار

Булбул аз шохи гули тозаи фиғони даргирад

بلبل از شاخ گل تازه فغان درگیرد

Каз чаҳ дар тарафи чаман ғунча нишинад бо хор

کز چه در طرف چمن غنچه نشیند با خار

Ҳамчуи булбули бсроу гули бустони афрӯз

همچو بلبل بسرا و گل بستان افروز

Дарду тимор раҳо кун ки кашад бутемор

درد و تیمار رها کن که کشد بوتیمار

Гар занад дасти чанор аз паии шодӣ чаҳ аҷаб

گر زند دست چنار از پی شادی چه عجب

Зонкаҳ бархест дигар буии гулу бонги ҳазор

زآنکه برخاست دگر بوی گل و بانگ هزار

Бас ки мурғи саҳар аз ишқ ғазал ме хонд

بس که مرغ سحر از عشق غزل می خواند

Дар чамани сарви сеӣ рақс кунад сӯфии вор

در چمن سرو سهی رقص کند صوفی وار

Гар зании лолаи сифати хайма ӣ ъушрат дар кӯҳ

گر زنی لاله صفت خیمه ی عشرت در کوه

Бишинавӣ қаҳқаҳа ӣ Кебеки дарӣ аз кҳсор

بشنوی قهقهه ی کبک دری از کهسار

Мтрбо ! сӯз буд кори дилам , парда бисоз

مطربا! سوز بود کار دلم، پرده بساز

Соқио ! бод буд шуғли ҷаҳон , бода биор

ساقیا! باد بود شغل جهان، باده بیار

Дар чунин вақт ки Широз буд чун ҷинат

در چنین وقت که شیراز بود چون جنت

Дар чунин рӯз ки гулзор шавад чун Фархор

در چنین روز که گلزار شود چون فرخار

Ошиқи ринд буд ҳар ки даройади сармаст

عاشق رند بود هر که درآید سرمست

Зоҳиди хушк буд ҳар ки нишинад ҳушёр

زاهد خشک بود هر که نشیند هشیار

Хеши бози ори зи бозор , ба гулшан биншин

خویش باز آر ز بازار، به گلشن بنشین

Ки намехоҳам аз он гул ки буд дар бозор

که نمی خواهم از آن گل که بود در بازار

Буии маъшуқа ӣ ман ҳаст зи насрини зоҳир

بوی معشوقه ی من هست ز نسرین ظاهر

Ранги рухсора ӣ ман гашти зи хайрии изҳор

رنگ رخساره ی من گشت ز خیری اظهار

Заъфарони акси рухи зард маро дид ба хоб

زعفران عکس رخ زرد مرا دید به خواب

Лоҷарами чеҳра ӣ ӯ зард буд чун динор

لاجرم چهره ی او زرد بود چون دینار

Бо вуҷӯди рухи маъшуқау ҷом май ноб

با وجود رخ معشوقه و جام می ناب

Ҳастам аз ҷоми ҷаму малики сулаймони безор

هستم از جام جم و ملک سلیمان بیزار

Дар хуморам чаҳ кунам ? ҷом майам май бояд

در خمارم چه کنم؟ جام می ام می باید

Соқио ! лутф куну дафъи хуморами зи хами ор

ساقیا! لطف کن و دفع خمارم ز خُم آر

Ҳар касеро ки дилӣ ҳаст дар ин мавсими гул

هر کسی را که دلی هست در این موسم گل

Дар миёни чаманӣ бода хӯрд бо дилдор

در میان چمنی باده خورد با دلدار

Чун мадори тараб аз бода ӣ лаълӣ бошад

چون مدار طرب از باده ی لعلی باشد

Бодаи нӯш аз кафи маъшуқау андешаи мадор

باده نوش از کف معشوقه و اندیشه مدار

Чун биҷузи боди ҳаво ҳеҷ надорад дар даст

چون بجز باد هوا هیچ ندارد در دست

наменадонам ки чаро панҷаи гушӯдаи сети чанор

می ندانم که چرا پنجه گشوده ست چنار

намекунад абри баҳорӣ чу ман аз ҳасрати дӯст

می کند ابر بهاری چو من از حسرت دوست

Бар сари фарши зумуррад , гуҳар аз дидаи нисор

بر سر فرش زمرد، گهر از دیده نثار

Дар гули зарду гули сурхи нигар дар бустон

در گل زرد و گل سرخ نگر در بستان

Кини басони рух ман бошад ва он чун рухи ёр

کین بسان رخ من باشد و آن چون رخ یار

Бас ки монанди шақоӣқи дили ман май сӯзад

بس که مانند شقایق دل من می سوزد

Оташ афтод зи сӯзи дили ман дар гулнор

آتش افتاد ز سوز دل من در گلنار

Не ки аз хок бурун омад ва гуё гардид

نی که از خاک برون آمد و گویا گردید

Даҳ забонӣ кунад имрӯз чу сӯсан дар кор

ده زبانی کند امروز چو سوسن در کار

Ғунча аз парда бурун омаду гул хандон шуд

غنچه از پرده برون آمد و گل خندان شد

Вази дили булбул шӯрида бишуд сабру қарор

وز دل بلبل شوریده بشد صبر و قرار

Гар бунафшаи сар худ кард гарон маъзӯраст

گر بنفشه سر خود کرد گران معذورست

Зонкаҳ дар хоб чунон шуд ки нагардад бедор

زآنکه در خواب چنان شد که نگردد بیدار

Бар сари гули зи ҳавои беди аҷаб ларзон аст

بر سر گل ز هوا بید عجب لرزان است

Ки мабодо ки гули имсоли бирезад чун пор

که مبادا که گل امسال بریزد چون پار

Аз раёҳини гули сад барги براردи бустон

از ریاحین گل صد برگ برآرد بستان

Вази шукуфаи яд Байзо бинмоед ашҷор

وز شکوفه ید بیضا بنماید اشجار

Арғавони хурраму гулшани хушу сӯсани дилкаш

ارغوان خرم و گلشن خوش و سوسن دلکش

Лола дар оташу гул дар табу наргиси бемор

لاله در آتش و گل در تب و نرگس بیمار

Зимрони тозау хтмитару нилӯфари ғарқ

ضیمران تازه و خطمی تر و نیلوفر غرق

Хуши назари хурраму райҳони кашу ъбҳри айёр

خوش نظر خرم و ریحان کش و عبهر عیار

Ғунча дар пӯст намегунҷад ва хуш ме хандад

غنچه در پوست نمی گنجد و خوش می خندد

Абри саргашта ҳаме гардад ва мегиряд зор

ابر سرگشته همی گردد و می گرید زار

Чашми бодом агар тар шавад аз гиря ӣ абр

چشم بادام اگر تر شود از گریه ی ابر

Даҳани пистаи бадв ханда кунад дигари бор

دهن پسته بدو خنده کند دیگر بار

Аксӣ аз чеҳра ӣ зард худам ояд дар чашм

عکسی از چهره ی زرد خودم آید در چشم

Чун туранҷ аз варақи сабзи намояди дидор

چون ترنج از ورق سبز نماید دیدار

Сӯсану сарв чу рухсору қади дилкаши дӯст

سوسن و سرو چو رخسار و قد دلکش دوست

Нор ва себаст чун пистону занхдон нигор

نار و سیب است چون پستان و زنخدان نگار

Олами пер дигар зиндагӣ аз сар гирад

عالم پیر دگر زندگی از سر گیرد

Рӯзи наврӯз чу сунъаш бинмоед осор

روز نوروز چو صنعش بنماید آثار

Дар хазони байн ки зи сунъаши ънби рангоранг

در خزان بین که ز صنعش عنب رنگارنگ

Хӯша ӣ гавҳар ва лаъласт ки бошад пурбор

خوشه ی گوهر و لعل است که باشد پربار

Мубдиъи сунъ , нигоранда ӣ на қасри сипеҳр

مبدع صنع، نگارنده ی نه قصر سپهر

Довари даҳр , бароранда ӣ рӯз аз шаби тор

داور دهر، برآرنده ی روز از شب تار

Як назар кард ва ду гетӣ ба дамӣ пайдо шуд

یک نظر کرد و دو گیتی به دمی پیدا شد

Холиқи халқ , нигоранда ӣ ҳафт ва нау чор

خالق خلق، نگارنده ی هفت و نه و چار

Ин бузургӣу ғурур аз чаҳ буд дар сари мо

این بزرگی و غرور از چه بود در سر ما

Шояд аз давр кунем аз сари хеши ин пиндор

شاید از دور کنیم از سر خویش این پندار

Офтобӣ ки ду сад раҳи зи ҷаҳон афзӯн аст

آفتابی که دو صد ره ز جهان افزون است

Ҳаст як нуқтаи дарин гардиш ҳамчун паргор

هست یک نقطه درین گردش همچون پرگار

Ман ки бошам ? чаҳ кунам ? худ ба чаҳ хонанд маро ?

من که باشم؟ چه کنم؟ خود به چه خوانند مرا؟

Ошиқи сӯхта ӣ гашта зи ҳиҷрони аФгор

عاشق سوخته ی گشته ز هجران افگار

То кунад сарву гул аз қомату рухсори хаҷал

تا کند سرو و گل از قامت و رخسار خجل

Дар чамани сарви гули андом ман омад ба гузор

در چمن سرو گل اندام من آمد به گذار

Гуфтам : аз себи занахгар бидиҳии шафтолуад

گفتم: از سیب زنخ گر بدهی شفتالود

Ба шавам ҳоле ва дар пӯст нагунҷам чу анор

به شوم حالی و در پوست نگنجم چو انار

Гуфт : агар зарди шӯй аз ғами ман чун норанҷ

گفت: اگر زرد شوی از غم من چون نارنج

Бошӣ аз себу туранҷ ва ба ман бархӯрдор

باشی از سیب و ترنج و به من برخوردار

Гарчи шамшоду санавбари қад раъно доранд

گرچه شمشاد و صنوبر قد رعنا دارند

Қад чун норван ӯ ба азишон сад бор

قد چون نارون او به ازیشان صد بار

Гуфтам : эй пистаи даҳон чун шудаам Фарҳодат

گفتم: ای پسته دهان چون شده ام فرهادت

Коми ман зони лаби ширини шукр ханда барор

کام من زآن لب شیرین شکر خنده برآر

Гуфт : чун хусрав агар шукри ширини хоҳӣ

گفت: چون خسرو اگر شکر شیرین خواهی

Ҳамчуи Фарҳод дар уфтии зи камари ошиқу зор

همچو فرهاد در افتی ز کمر عاشق و زار

Зулф ӯ сунбултар буду Рахши барги саман

زلف او سنبل تر بود و رخش برگ سمن

Не ғалат рафт ки бади зулфу Рахши лайл ва наҳор

نی غلط رفت که بد زلف و رخش لیل و نهار

Безанхдон чу себаш ки ба аз норанҷ аст

بی زنخدان چو سیبش که به از نارنج است

Кас надонад ки маро дар дил зораст чаҳ нор

کس نداند که مرا در دل زارست چه نار

Дидамаш рӯй чу имону мусулмони гаштам

دیدمش روی چو ایمان و مسلمان گشتم

Бозаш аз куфри сар зулф бибастам зуннор

بازش از کفر سر زلف ببستم زنار

Гуфтам : аз васфи ту ҳайдар ғазалӣ хоҳад гуфт

گفتم: از وصف تو حیدر غزلی خواهد گفت

Шояд ар гӯш кунӣ аз санами сими изор : ‏

شاید ار گوش کنی از صنم سیم عذار:‏