Хоки Ширози магари каъба олам шуд боз

خاک شیراز مگر کعبه عالم شد باز

Ки барин хок ниҳоданд ҳама рӯй ниёз

که برین خاک نهادند همه روی نیاز

Боғи фирдавс ки мард аз ҳавасаш ме мерад

باغ فردوس که مرد از هوسش می میرد

Хуш арӯсӣаст вале рашки барад аз Широз

خوش عروسی است ولی رشک برد از شیراز

Ин ҳам аз лутфи худованди ҷаҳондор буд

این هم از لطف خداوند جهاندار بود

Халқи Широз ба шодии ҳама дар неъмату ноз

خلق شیراز به شادی همه در نعمت و ناز

Баҳри бозича ӣ мо ҳар нафас аз парда ӣ ғайб

بهر بازیچه ی ما هر نفس از پرده ی غیب

Бозӣе мекунад аз нави фалаки шӯъбадаи боз

بازییی می کند از نو فلک شعبده باز

Бенавое ки зи ушшоқ ҳарам хоҳад буд

بی نوایی که ز عشاق حرم خواهد بود

Бо мухолифи натавонад ки равад сӯии ҳиҷоз

با مخالف نتواند که رود سوی حجاز

Зин сипас дида ӣ ромину ғубор дар вис

زین سپس دیده ی رامین و غبار در ویس

Зин сипас чеҳра ӣ Маҳмӯду кафи пои Аёз

زین سپس چهره ی محمود و کف پای ایاز

Парда бар оламён аз сари мастии бадарӣ

پرده بر عالمیان از سر مستی بدری

Ҳамчуи субҳ ар ба даройии зи пас парда ӣ ноз

همچو صبح ار به درآیی ز پس پرده ی ناز

То ба масҷиди рух чун қибла ӣ ту май байнам

تا به مسجد رخ چون قبله ی تو می بینم

Саҷда дар пеши рахт май барам аз баҳри намоз

سجده در پیش رخت می برم از بهر نماز

Гоҳ чун авд , равони ман дил хаста бисӯз

گاه چون عود، روان من دل خسته بسوز

Гоҳ чун чанг , дамӣ бо ман саргашта бисоз

گاه چون چنگ، دمی با من سرگشته بساز

Ҳайдар аз доми сари зулфи гиреҳ бар гиреҳаш

حیدر از دام سر زلف گره بر گرهش

Ҳамчуи гунҷишк бало мекашад аз чнгли боз

همچو گنجشک بلا می کشد از چنگل باز