Ман ошиқи он сангдили танги даҳонам

من عاشق آن سنگدلِ تنگ‌دهانم

Дили бастаи он пистаи ширини фалонам

دل‌بستهٔ آن پستهٔ شیرین فلانم

Хоҳам ки буриш бар бар чун сим басоем

خواهم که برش بَرْ بَرِ چون سیم بسایم

Хоҳам ки лабаш бар лаб ширин бирасонам

خواهم که لبش بر لب شیرین برسانم

Оё буд он рӯз ки дар маҷлиси шодӣ

آیا بُوَد آن روز که در مجلس شادی

Биншинам ва дар суҳбат хешаш бинишонам

بنشینم و در صحبت خویشش بنشانم

Гуҳи бӯсаи даҳум бар лаби ширин чу қандаш

گه بوسه دهم بر لب شیرین چو قندش

Гуҳи коми дил аз пистаи тангаши бустонам

گه کام دل از پستهٔ تنگش بستانم

Гар куфри ду зулфаши бабради ?данеу дайнам

گر کفر دو زلفش ببرد دنیی و دینم

Вари ғамза шӯхаш бастанд дилу ҷонам

ور غمزهٔ شوخش بِسِتانَد دل و جانم

Ман тарки чунон тарки парӣ чеҳра нагӯям

من تَرکِ چنان تُرکِ پری‌چهره نگویم

Ҳамчун сару зар дар қадамаши ҷони бФшонм

همچون سر و زر در قدمش جان بفشانم

Фарёд ки чун ҳайдари азин доғи ҷигарсӯз

فریاد که چون حیدر ازین داغ جگرسوز

Аз ҳафт фалак мегузарад оҳу фиғонам

از هفت فلک می‌گذرد آه و فغانم