Бутам чу соғари ёқӯт ноб ме гирад

بتم چو ساغر یاقوت ناب می‌گیرد

Гул аз ҳарорат май дар гулоб ме гирад

گل از حرارت می در گلاب می‌گیرد

Аз он нафас ки бидидам ба хоби чашми хушат

از آن نفس که بدیدم به خواب چشم خوشت

Гумон мабар ки маро бе ту хоб ме гирад

گمان مبر که مرا بی‌تو خواب می‌گیرد

Магари з рӯй ту як зарра мешавад пайдо

مگر ز روی تو یک ذره می‌شود پیدا

Ки ма ҳилол шуд ва офтоб ме гирад

که مه هلال شد و آفتاب می‌گیرد

Фурӯғи чеҳраи хубат ки об рӯем барад

فروغ چهرهٔ خوبت که آب رویم برد

Чаҳ оташӣаст ки дар шайх ва шоб ме гирад

چه آتشی است که در شیخ و شاب می‌گیرد

Ман аз ?бирти нгризм ки ?илчии ғами ту

من از برت نگریزم که الچی غم تو

Чу рустамаст ки афросйоб ме гирад

چو رستم است که افراسیاب می‌گیرد

Даруни кӯии хароботи нестӣ , ҳайдар

درون کوی خرابات نیستی، حیدر

Ба ёди лаъли ту ҷом шароб ме гирад

به یاد لعل تو جام شراب می‌گیرد

Фурӯғи бодаи лаълии даруни ҷоми булӯр

فروغ بادهٔ لعلی درون جام بلور

Чу оташаст ки аз рӯй об ме гирад

چو آتش است که از روی آب می‌گیرد