Чунон ки қатраи шабнами зи арғавони бчкд

چنان که قطرهٔ شبنم ز ارغوان بچکد

Арақи зи оризи он моҳи меҳрбони бчкд

عرق ز عارض آن ماه مهربان بچکد

зи шарми оташу оби Рахш ба тарафи чаман

ز شرم آتش و آب رخش به طرف چمن

Гул об гардад ва бар рӯй гулистони бчкд

گل آب گردد و بر روی گلستان بچکد

Агар зи дидаи ман як замон ниҳон гардад

اگر ز دیدهٔ من یک زمان نهان گردد

Ҳазор қатраи хӯнами зи дидагони бчкд

هزار قطرهٔ خونم ز دیدگان بچکد

зи дасти дидау дили рӯзу шаб ба фарёдам

ز دست دیده و دل روز و شب به فریادم

зи бас ки хӯни дил аз дидаам равони бчкд

ز بس که خون دل از دیده‌ام روان بچکد

Гуҳар чу рустаи дандон ӯ куҷо бошад ?

گهر چو رستهٔ دندان او کجا باشد؟

Ки қатра Эйаст аз абри дирафшони бчкд

که قطره‌ای است از ابر درفشان بچکد

Чу тарки арбадаи ҷӯяши синон ғамза кашад

چو ترک عربده جویش سنان غمزه کشد

Аҷаб набошад агар хунаш аз синони бчкд

عجب نباشد اگر خونش از سنان بچکد

Агар ба наргиси масташ назар кунам аз шарм

اگر به نرگس مستش نظر کنم از شرم

Ҳазор қатраи гулобаши зи арғавони бчкд

هزار قطره گلابش ز ارغوان بچکد

Ба ёди оташу оби лаби шикаррезаш

به یاد آتش و آب لب شکرریزش

‏ « ҳазор байт бигӯям ки об аз он бчкд » ‏

‏«هزار بیت بگویم که آب از آن بچکد»‏

Чу васфи гавҳари дандон ӯ кунад ҳайдар

چو وصف گوهر دندان او کند حیدر

Ҳазор лؤлؤи шҳўорш аз забони бчкд

هزار لؤلؤ شهوارش از زبان بچکد