Ба ҳарфи ман чу ниҳоди ин замоннигор ангушт

به حرف من چو نهاد این زمان نگار انگشت

Ба ашки дида хунин кунамнигор ангушт

به اشک دیدهٔ خونین کنم نگار انگشت

Бигуфтам аз лаби ширин маро бидиҳ комӣ

بگفتم از لب شیرین مرا بده کامی

Ниҳод бар лаби ширини обдори ангушт

نهاد بر لب شیرین آبدار انگشت

Муҳаққиқ аз хати райҳони ёри рашки барад

محقق از خط ریحان یار رشک برد

Дар он замон ки нависад хати ғубори ангушт

در آن زمان که نویسد خط غبار انگشت

Аз он замон ки ту аз дасти ман ба дар рафтӣ

از آن زمان که تو از دست من به در رفتی

Ҳаме газем ба дандони ҳазор бори ангушт

همی‌گزیم به دندان هزار بار انگشت

Агар чунон ки ту бо мо бад-ӣн нсқ бошӣ

اگر چنان که تو با ما بدین نسق باشی

Бароварем зи дастат ба зинҳор ангушт

برآوریم ز دستت به زینهار انگشت

Чу гӯям ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ

چو گویم اشهد ان لا اله الا الله

Бароварем ба пеши ту ошкори ангушт

برآوریم به پیش تو آشکار انگشت

зи ҳайдар - эй санам ! - ар хурдае падед омад

ز حیدر- ای صنم!- ار خرده‌ای پدید آمد

Ба ҳарф ӯ манеҳ - эй сарви гули изор ! - ангушт

به حرف او منه- ای سرو گل عذار!- انگشت