Аз ҳар чаҳ ҳаст ва буд , май хушгувор ба

از هر چه هست و بود، می خوشگوار به

Ваз май , ба пеши ман , лаби ширини ёр ба

وز می، به پیش من، لب شیرین یار به

Бошад латифи себи сипоҳон , вале азу

باشد لطیف سیب سپاهان، ولی ازو

Дидам ба чашми хеши занхдони ёр ба

دیدم به چشم خویش زنخدان یار به

Бар ба ба ҳасан агар занах ӯ занах занад

بر به به حسن اگر زنخ او زنخ زند

Чун себ гардад аз занахаши шармсор , ба

چون سیب گردد از زنخش شرمسار، به

Гуфтам дилам даво кун , бар оташаши ниҳод

گفتم دلم دوا کن، بر آتشش نهاد

Ҳайҳот ! кӣ шавад дили сӯзони зи нор ба ?

هیهات! کی شود دل سوزان ز نار به؟

Ҳргаҳ ки васфи гавҳари дандон ӯ кунам

هرگه که وصف گوهر دندان او کنم

Бошад ҳадисам аз гуҳари шоҳвор ба

باشد حدیثم از گهر شاهوار به

Чашм малик надид ва набинад ба умри хеш

چشم ملک ندید و نبیند به عمر خویش

Дар бӯстони ҳасан аз он гули изор ба

در بوستان حسن از آن گل عذار به

Ҳайдар ! дамии Марв ба тамошои навбаҳор

حیدر! دمی مرو به تماشای نوبهار

Зони рӯ ки рӯй дилбарат аз навбаҳор , ба ! ‏

زآن رو که روی دلبرت از نوبهار، به!‏