эй соқии симини даҳан ! дар даҳ шароби ноб ро

ای ساقی سیمین‌دهن! در ده شراب ناب را

Хокам ба боди ғами мада , бар оташами зани об ро

خاکم به باد غم مده، بر آتشم زن آب را

То чашм хоб олуд ту дар хоби мастӣ дида ам

تا چشم خواب‌آلود تو در خواب مستی دیده‌ام

Дар дида бе хоби худ дигар надидам хоб ро

در دیدهٔ بی‌خواب خود دیگر ندیدم خواب را

Аз оташи таби сӯхтам , унноб дорад лаъли ту

از آتش تب سوختم، عناب دارد لعل تو

То оташамро кам кунад мехоҳам он унноб ро

تا آتشم را کم کند می‌خواهم آن عناب را

То ман хаёли лаъли ту дар дидаи худ дида ам

تا من خیال لعل تو در دیدهٔ خود دیده‌ام

Май байнам аз акси лабат дар дидаи лаъли ноб ро

می‌بینم از عکس لبت در دیده لعل ناب را

Маҳтоб кӣ хонам туро эй офтоби ховарӣ ! ‏

مهتاب کی خوانم ترا ای آفتاب خاوری!‏

Каз авҷи хӯбӣ , май барад рӯй ту аз маи тоб ро

کز اوج خوبی، می‌برد روی تو از مه تاب را

Аз ғамзау чашми хушаш парҳез кунгар ошиқӣ

از غمزه و چشم خوشش پرهیز کن گر عاشقی

Кони ғамзаи ҷодӯӣ ӯ дили баради шайху шоб ро

کان غمزهٔ جادوی او دل برد شیخ و شاب را

Дар каъбаи Кувайт агар рӯзии даройам дар намоз

در کعبهٔ کویت اگر روزی درآیم در نماز

Гуҳи қибла аз рӯят кунам , гуҳи зи абрӯяти миҳроб ро

گه قبله از رویت کنم، گه ز ابرویت محراب را

Дар ҳалқаи шӯридагон то даст дар зулфаш задам

در حلقهٔ شوریدگان تا دست در زلفش زدم

Печи сари зулфи кажаши барад аз дили ман тоб ро

پیچ سر زلف کژش برد از دل من تاب را

Ҳайдар ба тарк ҷон бигӯ даст аз дил мискин башу

حیدر به ترک جان بگو دست از دل مسکین بشو

Кони ма ба ғорат май баради ҷону дили асҳоб ро

کآن مه به غارت می‌برد جان و دل اصحاب را