Мунтазир бошанд шабҳо ошиқони нокардаи хоб

منتظر باشند شب‌ها عاشقان ناکرده خواب

То барояд бомдод аз шарқи Кувайти офтоб

تا برآید بامداد از شرق کویت آفتاب

Офтобӣ мекунад аз машриқи рӯяти тулӯъ

آفتابی می‌کند از مشرق رویت طلوع

Каз шуъоъ он наёрад чашмаи хуршеди тоб

کز شعاع آن نیارد چشمهٔ خورشید تاب

Партав рӯй ту нагузорад ки байнами сӯратат

پرتو روی تو نگذارد که بینم صورتت

Дасти ғайрати баст бар рӯяти ҳам аз рӯяти ниқоб

دست غیرت بست بر رویت هم از رویت نقاب

Ошиқонро зулфи ту занҷир бар гардани ниҳод

عاشقان را زلف تو زنجیر بر گردن نهاد

Гашт аз иқболи рӯяти ҳиндӯеи молики рқоб

گشت از اقبال رویت هندویی مالک رقاب

Ҳасанро аз дидаҳо пайвастаи пинҳони доштан

حسن را از دیده‌ها پیوسته پنهان داشتن

Ҷуз ба рӯз рӯй ту берун наомад аз ҳиҷоб

جز به روز روی تو بیرون نیامد از حجاب

Ҷузи висолат орзӯе нест ҷонро аз ҷаҳон

جز وصالت آرزویی نیست جان را از جهان

Ақл мегуяд хаёласт ин магари бинӣ ба хоб

عقل می‌گوید خیال است این مگر بینی به خواب

Гар шароб инаст каз ишқи ту моро дар сар аст

گر شراب این است کز عشق تو ما را در سر است

Бодаи мисатонро фиребӣ май намояд чун сароб

باده مستان را فریبی می‌نماید چون سراب

Дар миёни ғунчаи хандони гул ҳар бомдод

در میان غنچه خندان گل هر بامداد

Май намояди қатраҳо чун бар рухи хубони гулоб

می نماید قطره‌ها چون بر رخ خوبان گلاب

Чист донеи он сабо чун васф ҳасанат ме кунад

چیست دانی آن صبا چون وصف حسنت می‌کند

Дар даҳони ғунча аз завқ лабат меояд об

در دهان غنچه از ذوق لبت می‌آید آب

зи интизори ваъдаи васлат ба ҷон омад ҳамам

ز انتظار وعدهٔ وصلت به جان آمد همام

Ҳам нагуфтӣ ин сухангар умр нанамудӣ шитоб

هم نگفتی این سخن گر عمر ننمودی شتاب