Зиҳии шамоили мавзуну қади дилбандаш

زهی شمایل موزون و قد دلبندش

Ки ҳар ки дид Рахши гашти орзӯмандаш

که هر که دید رخش گشت آرزومندش

Гар ӯ дар оина ва об нанигарад зини пас

گر او در آینه و آب ننگرد زین پس

Касе нишони надиҳад дар замона монандаш

کسی نشان ندهد در زمانه مانندش

Дар он нафас ки лабаш дар ҳадис ме ояд

در آن نفس که لبش در حدیث می‌آید

Равон ҳаме шавад оби ҳаёт аз қандаш

روان همی‌شود آب حیات از قندش

Чу боғбон ба қадаш бингаред ҳар сарвӣ

چو باغبان به قدش بنگرید هر سروی

Ки дид бар лаби ҷӯии з бех баркандаш

که دید بر لب جویی ز بیخ برکندش

Ту он саодати банди қабоаш май бинӣ

تو آن سعادت بند قباش می‌بینی

Ки ҳаст бо қад ӯ солу моҳи пайвандаш

که هست با قد او سال و ماه پیوندش

Ба хӯни лаъли чунон ташнаам ки натавон гуфт

به خون لعل چنان تشنه‌ام که نتوان گفت

зи рашки он ки занад даст дар камарбандаш

ز رشک آن که زند دست در کمربندش

Дареғи дидаи мискини ман ки чашми ҳасуд

دریغ دیده مسکین من که چشم حسود

зи рӯзи васл ба шабҳои даврии афкандаш

ز روز وصل به شب‌های دوری افکندش

Кунун ки чашми ман аз рӯй дӯст давр афтод

کنون که چشم من از روی دوست دور افتاد

Магар ба моҳ кунам гоҳ гоҳ хурсандаш

مگر به ماه کنم گاه گاه خرسندش

Вагар ҳамам нагирад қарори пас тадбир

وگر همام نگیرد قرار پس تدبیر

Буд мутолиаи талъати худовандаш

بود مطالعه طلعت خداوندش