Маро чу сарви нав бояд ба бӯстон чаҳ кунам

مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنم

Чу маст рӯй туами ранги арғавон чаҳ кунам

چو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم

Ҳикоятӣ ки маро буд бо лабу даҳанат

حکایتی که مرا بود با لب و دهنت

Намӯд ашк ба ағёри ман ниҳон чаҳ кунам

نمود اشک به اغیار من نهان چه کنم

Агар на рӯй ту бошад куҷо барам дида

اگر نه روی تو باشد کجا برم دیده

Вагар на роз ту гӯям ман ин забон чаҳ кунам

وگر نه راز تو گویم من این زبان چه کنم

Хаёл буд маро каз ту бар тавон гаштан

خیال بود مرا کز تو بر توان گشتن

Бёзмўдм ва дидам наме тавон чаҳ кунам

بیازمودم و دیدم نمی‌توان چه کنم

Дилами зи наргиси шӯхати алоҷ май талабад

دلم ز نرگس شوخت علاج می‌طلبد

Табиб низ чу мастасту нотавон чаҳ кунам

طبیب نیز چو مست است و ناتوان چه کنم

Чу чашмат аз назари халқ шармсор шавад

چو چشمت از نظر خلق شرمسار شود

Ба тайра гуяд каз дасти ошиқон чаҳ кунам

به طیره گوید کز دست عاشقان چه کنم

Маро чу нест шабии роҳ дар гулистонат

مرا چو نیست شبی راه در گلستانت

Ҷузи он ки менаҳиммат сар бар остон чаҳ кунам

جز آن که می‌نهمت سر بر آستان چه کنم

Чу бӯсае зи лабаши хостам ҷавобам дод

چو بوسه‌ای ز لبش خواستم جوابم داد

Рақиб менагузорад ман эй фалон чаҳ кунам

رقیب می‌نگذارد من ای فلان چه کنم

Ҳамам пеши лабати ҷон ба тӯҳфа май орад

همام پیش لبت جان به تحفه می‌آرد

Лабат чу об ҳаёт аст гуфт ҷон чаҳ кунам

لبت چو آب حیات است گفت جان چه کنم