Мо ба буии зулфи ёри меҳрбон осӯда ем
ما به بوی زلف یار مهربان آسودهایم
Гар набошад машку анбар дар ҷаҳон осӯда ем
گر نباشد مشک و عنبر در جهان آسودهایم
Чун ба хилват бо хаёлаши ишқ бозӣ ме кунем
چون به خلوت با خیالش عشق بازی میکنیم
Аз гулистон фориғем аз бӯстон осӯда ем
از گلستان فارغیم از بوستان آسودهایم
То хаёли қоматаш дар дидаи гирёни мост
تا خیال قامتش در دیدهٔ گریان ماست
Гар наравед сарв бар оби равон осӯда ем
گر نروید سرو بر آب روان آسودهایم
Мо ки осоиш барои ҷон худ ме хостем
ما که آسایش برای جان خود میخواستیم
Чун ба тарк ҷон бигуфтем ин замон осӯда ем
چون به ترک جان بگفتیم این زمان آسودهایم
Дӯши ногуҳи ёр беағёр бар мо бргзшт
دوش ناگه یار بی اغیار بر ما برگذشت
Он тасаввур мекунем ва ҳамчунон осӯда ем
آن تصور میکنیم و همچنان آسودهایم
Ҳамчуи шоҳон бар канори моҳи рӯйон бар ҳарир
همچو شاهان بر کنار ماهرویان بر حریر
Мо гадоёни дӯши хуш бар остон осӯда ем
ما گدایان دوش خوش بر آستان آسودهایم
Фориғем аз нағмаи булбул ки шабҳо то саҳар
فارغیم از نغمهٔ بلبل که شبها تا سحر
Дар миёни кӯяш аз бонги сегон осӯда ем
در میان کویش از بانگ سگان آسودهایم
Дар миёни ошиқони васф лабаш гӯйанду бас
در میان عاشقان وصف لبش گویند و بس
Каз сифатҳои биҳишти ҷовдон осӯда ем
کز صفتهای بهشت جاودان آسودهایم
Як нафас аз зикр ӯ холӣ намебошад ҳамам
یک نفس از ذکر او خالی نمیباشد همام
Лоҷарами зи анфоси он ширини забон осӯда ем
لاجرم ز انفاس آن شیرین زبان آسودهایم