эй пеши нақш рӯй ту соҳиби дилон бе хештан

ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتن

Вази чашми мастати фитнаҳо афтода дар ҳар анҷуман

وز چشم مستت فتنه‌ها افتاده در هر انجمن

То хирқау пашминаро бозор даъвӣ башиканӣ

تا خرقه و پشمینه را بازار دعوی بشکنی

Тарафи калларо бршкн бинмоӣ зулфи пуршикан

طرف کله را برشکن بنمای زلف پرشکن

Гӯй гиребон кист кови сар бар сари дӯшат наад

گوی گریبان کیست کاو سر بر سر دوشت نهد

Бимаст каз ғайрат кунам сад пора бар тани перҳан

بیم است کز غیرت کنم صد پاره بر تن پیرهن

Чун бори пероҳани кашӣ ? каз гули басии нозук тарӣ

چون بار پیراهن کشی؟ کز گل بسی نازک‌تری

Пероҳанӣ бояд туро аз лолау барги саман

پیراهنی باید تو را از لاله و برگ سمن

Гули лоф хӯбӣ мезанад сарви сеӣ сар ме кашад

گل لاف خوبی می‌زند سرو سهی سر می‌کشد

Султони ҳасанӣ ҳар дуро бинишон ба ҷои хештан

سلطان حسنی هر دو را بنشان به جای خویشتن

Аз орзӯии қоматати сад ошиқи саргашта ро

از آرزوی قامتت صد عاشق سرگشته را

Афтодаи бинӣ бехабар дар пои сарву норван

افتاده بینی بی‌خبر در پای سرو و نارون

Ҳар шаби фиғон ошиқон ояд зи Кувайт ҳамчунон

هر شب فغان عاشقان آید ز کویت همچنان

Коид ба вақти субҳдами фарёди мурғон аз чаман

کآید به وقت صبحدم فریاد مرغان از چمن

То машки ҷон парвар шавад аҷзои оҳӯи сар ба сар

تا مشک جان پرور شود اجزای آهو سر به سر

Бифирист бар дасти сабои бӯе ба саҳрои хутан

بفرست بر دست صبا بویی به صحرای ختن

эй дар лабати ҷонҳо ниҳон бо мо сухани гӯи як замон

ای در لبت جان‌ها نهان با ما سخن گو یک زمان

То дар танам гардад равони сад ҷони ширин зон даҳан

تا در تنم گردد روان صد جان شیرین زان دهن

Шърҳмоми хуши нафаси дилро биафзояди ҳавас

شعرهمام خوش نفس دل را بیفزاید هوس

Ширин буд алфоз ӯ чун аз лабат гуяд сухан

شیرین بود الفاظ او چون از لبت گوید سخن