Ғунчаи хандони фидои бодат чу бигушое даҳан

غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهن

Об ҳайвонаст ё лаби ҷони ширин ё сухан

آب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن

Қомати сарв хиромонаст ё болои ту

قامت سرو خرامان است یا بالای تو

На ба болоят наравед ҳеҷ сарвӣ дар чаман

نه به بالایت نروید هیچ سروی در چمن

Ин чунин сарвӣ агар Юсуф бидидӣ дар қабо

این چنین سروی اگر یوسف بدیدی در قبا

Аз гиребон то ба доман пора кардӣ перҳан

از گریبان تا به دامن پاره کردی پیرهن

Бо сафои оризат ҳаргиз надорад нисбатӣ

با صفای عارضت هرگز ندارد نسبتی

Қатраи шабнами саҳаргаҳ бар сари барги саман

قطرهٔ شبنم سحرگه بر سر برگ سمن

Об рӯй худ нигаҳи дор аз назарҳо зинҳор

آب روی خود نگه دار از نظرها زینهار

Ҳам ба чашми хештани байни об рӯй хештан

هم به چشم خویشتن بین آب روی خویشتن

Бо хутан майлӣ надорему з машкаш фориғем

با ختن میلی نداریم و ز مشکش فارغیم

Ишқ бо чини сари зулфи ту бояд бохтан

عشق با چین سر زلف تو باید باختن

Нест зулфатро сари мӯе ба ҷонами илтифот

نیست زلفت را سر مویی به جانم التفات

эй ҳазорон ҷони сари зулфи туро дар ҳар шикан

ای هزاران جان سر زلف تو را در هر شکن

Гарчи нури чашми мое шамъ чун хонам ту ро

گرچه نور چشم مایی شمع چون خوانم تو را

Ҳам адаб набӯд ки гӯям офтоби анҷуман

هم ادب نبود که گویم آفتاب انجمن

Рӯй ту шамъии сет каз анвор қудс афрӯхтанд

روی تو شمعی‌ست کز انوار قدس افروختند

Чашмаи хуршед бояд шамъи рӯятро лаган

چشمهٔ خورشید باید شمع رویت را لگن

То хаёли қоматат бар чашма чашм ҳамам

تا خیال قامتت بر چشمه چشم همام

Соя эй афканд фориғ шуд зи сарву норван

سایه‌ای افکند فارغ شد ز سرو و نارون