эй орзӯии чашмами рӯят ба хоб дидан

ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدن

Даврӣ наметавонад пайванди мо баридан

دوری نمی‌تواند پیوند ما بریدن

Тарсам ки ҷони ширини ҳиҷрон ба лаби расонад

ترسم که جان شیرین هجران به لب رساند

То вақти он ки бошад моро ба ҳам расӣдан

تا وقت آن که باشد ما را به هم رسیدن

Мавқуфи илтифотам то кӣ расад иҷозат

موقوف التفاتم تا کی رسد اجازت

Аз дӯсти як ишорат аз мо ба сар давидан

از دوست یک اشارت از ما به سر دویدن

То рӯҳ бар наёяд ҷаҳдии ҳамеи намоям

تا روح بر نیاید جهدی همی نمایم

Муштоқро нишоед як лаҳза орамидан

مشتاق را نشاید یک لحظه آرمیدن

Чашмӣ ки дида бошад он шакл ва он шамоил

چشمی که دیده باشد آن شکل و آن شمایل

Бе ӯ малул бошад аз рӯй хуб дидан

بی او ملول باشد از روی خوب دیدن

Моро ба ним ҷонии васлат куҷо фурушанд

ما را به نیم‌جانی وصلت کجا فروشند؟

Арзон буд ба сад ҷонгар ме тавон харидан

ارزان بود به صد جان گر می‌توان خریدن

Ғайрати ҳамеи намояд бар гӯши дидаи ман

غیرت همی نماید بر گوش دیدهٔ من

Каз давр метавонад пайғоми ту шунидан

کز دور می‌تواند پیغام تو شنیدن

Ҳайрон шудааст ақлам дар сунъи подшоҳӣ

حیران شده است عقلم در صنع پادشاهی

Каз хок метавонад хуршед офаридан

کز خاک می‌تواند خورشید آفریدن

Бошадҳамам шабҳо дар орзӯии хобӣ

باشد همام شب‌ها در آرزوی خوابی

Вақте магари хаёлат дар бар тавон кашӣдан

وقتی مگر خیالت در بر توان کشیدن

Хониш
шморҳ 162 — фрҳноз содқӣ