Маломат мекунад душмани маро дар ишқ варзидан

ملامت می‌کند دشمن مرا در عشق ورزیدن

Ба чашми ошиқон бояд ҷамоли шоҳидон дидан

به چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن

Нагардонанд бдгўёни марои давр аз нкўрўён

نگردانند بدگویان مرا دور از نکورویان

Ба овоз сегон натавон зи кӯии дӯсти гардидан

به آواز سگان نتوان ز کوی دوست گردیدن

Миёни халқ май бояд ки ошиқ роз накушояд

میان خلق می‌باید که عاشق راز نگشاید

Вале ҳаргиз наме шояд ба гули хуршеди пӯшидан

ولی هرگز نمی‌شاید به گل خورشید پوشیدن

Маломати боди пиндорам чу васл дӯст ме хоҳам

ملامت باد پندارم چو وصل دوست می‌خواهم

Ба ҳар бодӣ наме шояд чу барги бед ларзидан

به هر بادی نمی‌شاید چو برگ بید لرزیدن

Тўро эй моҳ харгоҳӣ расад бар дилбарони шоҳӣ

تورا ای ماه خرگاهی رسد بر دلبران شاهی

Бибояд ҷумлаи хубонро замини пеши ту бӯсидан

بباید جمله خوبان را زمین پیش تو بوسیدن

з рӯй хуб май байнами ҷаҳони пари фитнау ғавғо

ز روی خوب می‌بینم جهان پر فتنه و غوغا

Вази ӣнҷои гашти ҳам пайдои тариқи бут парастидан

وز اینجا گشت هم پیدا طریق بت پرستیدن

Аз акс рӯй чун моҳат ба шаб равшан шавад роҳат

از عکس روی چون ماهت به شب روشن شود راهت

Касеро сӯй харгоҳат набояд роҳ пурсидан

کسی را سوی خرگاهت نباید راه پرسیدن

Тамошоро агар рӯзии миёни боғи бхромӣ

تماشا را اگر روزی میان باغ بخرامی

Набошад боғбононро дигар пурвои гул чидан

نباشد باغبانان را دگر پروای گل چیدن

Даҳони ғунча хуш бошад саҳаргаҳ чун шавад хандон

دهان غنچه خوش باشد سحرگه چون شود خندان

Вале завқӣ дигар дорад лабати ҳангом хандидан

ولی ذوقی دگر دارد لبت هنگام خندیدن

Ба сӯрат сарв мемонад ба болои хушати лекин

به صورت سرو می‌ماند به بالای خوشت لیکن

Чаҳ донад сарв бе маънии чунин ширин хиромидан

چه داند سرو بی معنی چنین شیرین خرامیدن

Агар берун кунад булбули зи сари савдоӣ рӯй гул

اگر بیرون کند بلبل ز سر سودای روی گل

Буд имкон ки боз оядҳамам аз ишқ варзидан

بود امکان که باز آید همام از عشق ورزیدن