Аҷаб бошад тан аз ҷон офаридан
عجب باشد تن از جان آفریدن
зи гули хуршеди тобон офаридан
ز گل خورشید تابان آفریدن
Миёни чашмаи хуршеди тобон
میان چشمه خورشید تابان
Лабӣ чун оби ҳайвон офаридан
لبی چون آب حیوان آفریدن
Биҳиштӣ бар сари сарви хиромон
بهشتی بر سر سرو خرامان
Барои нузҳати ҷон офаридан
برای نزهت جان آفریدن
Даҳони писта додани одамӣ ро
دهان پسته دادن آدمی را
Забонаши шукри афшон офаридан
زبانش شکر افشان آفریدن
Миёни зарра бе ёқӯти аҳмар
میان ذره بی یاقوت احمر
з дар сӣ ва ду дандон офаридан
ز در سی و دو دندان آفریدن
Ба зери ғамзаҳои чашми ҷодӯ
به زیر غمزههای چشم جادو
Ҳазорон саҳару дастон офаридан
هزاران سحر و دستان آفریدن
з рӯй нозанину холи мишкӣн
ز روی نازنین و خال مشکین
Ба як ҷои куфру имон офаридан
به یک جا کفر و ایمان آفریدن
зи шаб бар рӯзи равшани сояи бонӣ
ز شب بر روز روشن سایهبانی
зи мӯӣ ва рӯй ҷонон офаридан
ز موی و روی جانان آفریدن
Аҷабтар зин бигӯям чист доне
عجبتر زین بگویم چیست دانی
Чу шоҳ аз навъи инсон офаридан
چو شاه از نوع انسان آفریدن
Ғиоси аддӣн ки чун ӯ подшоҳӣ
غیاث الدین که چون او پادشاهی
Нахоҳад низ яздон офаридан
نخواهد نیز یزدان آفریدن
Таъолии подшоҳӣ ков тавонад
تعالی پادشاهی کاو تواند
Аз инсон мисли эшон офаридан
از انسان مثل ایشان آفریدن