Тарки маи пайкари ман то ки бирафт аз бар ман

ترک مه پیکر من تا که برفت از بر من

Давр аз он рӯй надонам ки чаҳ шуд бар сари ман

دور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من

То ҷудои гашти зи ман он ки чу ҷонаст маро

تا جدا گشت ز من آن که چو جان است مرا

Волау хаста ва зораст дили ғами хури ман

واله و خسته و زار است دل غم خور من

Чашми ман ҳеҷ шабӣ хоб нагирад зи ғамаш

چشم من هیچ شبی خواب نگیرد ز غمش

То ба хуноби ҷигар тар накунад бистари ман

تا به خوناب جگر تر نکند بستر من

Қиссаи ғуссаи ман гар бирасонанд ба дӯст

قصه غصه من گر برسانند به دوست

Бегумон раҳм кунад бар дили ман дилбари ман

بی گمان رحم کند بر دل من دلبر من

Дӯст аз ҳолати ман фориғ ва аз даврӣ ӯ

دوست از حالت من فارغ و از دوری او

Ба фалак мерасад аз сӯзи ҷигари озари ман

به فلک می‌رسد از سوز جگر آذر من

Дил чаҳ бошад ки зи дилдор дареғаш доранд

دل چه باشد که ز دلدار دریغش دارند

Хосса аз ёри самани буии парии пайкари ман

خاصه از یار سمن بوی پری پیکر من

Рӯзу шаб вирд ҳамамаст ки ногуҳи рӯзӣ

روز و شب ورد همام است که ناگه روزی

Ҷон барафшонам агар дӯсти даройад бар ман

جان برافشانم اگر دوست درآید بر من