Гуфт аз барои чидани гул дар чаман шудӣ

گفت از برای چیدن گل در چمن شدی

Аз моти шарми бод ки паймон шикан шудӣ

از مات شرم باد که پیمان‌شکن شدی

Охири насими гули асари буи мо надошт

آخر نسیم گل اثر بوی ما نداشت

То дар чаман ба буи ки бехештан шудӣ

تا در چمن به بوی که بی خویشتن شدی

Гулро чаҳ нисбатаст ба рӯй накӯй ман

گل را چه نسبت است به روی نکوی من

То бошиддати баҳона ки бар буи ман шудӣ

تا باشدت بهانه که بر بوی من شدی

Ғофил шудӣ магари зи сари зулфу оризам

غافل شدی مگر ز سر زلف و عارضم

КошФтаҳ бар бунафшау барг саман шудӣ

کآشفته بر بنفشه و برگ سمن شدی

Аз чашми ту хаёли сеӣ сарв ман бирафт

از چشم تو خیال سهی سرو من برفت

То фитна бар шамоил ҳар норван шудӣ

تا فتنه بر شمایل هر نارون شدی

Ёқӯби вор бедил ва бедида гашта Эй

یعقوب وار بی‌دل و بی‌دیده گشته‌ای

Юсуфи надидае ки беперҳан шудӣ

یوسف ندیده‌ای که بی پیرهن شدی

Ҷоад дар тани бунафшаи ҳам аз буии зулфи мост

جان در تن بنفشه هم از بوی زلف ماست

Ҷонро ба ҷо гузоштӣу сӯй тан шудӣ

جان را به جا گذاشتی و سوی تن شدی

Гуфтӣ ки гул ба ранг чу рӯй бут ман аст

گفتی که گل به رنگ چو روی بت من است

Дар ҳасан мо бигӯ ки чаро таъна зан шудӣ

در حسن ما بگو که چرا طعنه زن شدی

Гул кист сарв чист ки бошад бунафша низ

گل کیست سرو چیست که باشد بنفشه نیز

Шармат набӯд то ба кадом анҷуман шудӣ

شرمت نبود تا به کدام انجمن شدی