эй насими саҳарии ҳеҷ сари он дорӣ

ای نسیم سحری هیچ سر آن داری

Каз барои дили ман рӯй ба ҷонони оре

کز برای دل من روی به جانان آری

Пеши он ҷону ҷаҳон арз кунӣ бандагӣам

پیش آن جان و جهان عرض کنی بندگیم

Боз бар лавҳи дилаши нақш вафо бинагорӣ

باز بر لوح دلش نقش وفا بنگاری

Вари маҷолӣ будат гӯ ки фалон ме гуяд

ور مجالی بودت گو که فلان می‌گوید

Ба худо май даҳумати аҳди нигаҳи мидорӣ

به خدا می‌دهمت عهد نگه میداری

Гар чаҳ даврам макун эй дӯсти фаромӯши маро

گر چه دورم مکن ای دوست فراموش مرا

Дӯст онаст ки дар ҳиҷри намояди ёрӣ

دوست آن است که در هجر نماید یاری

Гирад он гул ки гулобаш чакад аз ғояти шарм

گیرد آن گل که گلابش چکد از غایت شرم

Ҳайф бошад ки ту ҳар хор ва хасӣ бигзорӣ

حیف باشد که تو هر خار و خسی بگذاری

Хоки пой ту шавамгар гули рухсораи хеш

خاک پای تو شوم گر گل رخسارۀ خویش

Ба ҳамон обу тароват ба раҳе бисипорӣ

به همان آب و طراوت به رهی بسپاری

Чашми бади давр аз он барги гулу наргиси маст

چشم بد دور از آن برگ گل و نرگس مست

Ки буд бо хирадаши феъл май гулнорӣ

که بود با خردش فعل می گلناری

Бо хаёли ту ба сар май барам айёми фироқ

با خیال تو به سر می‌برم ایام فراق

Нестам бе ту на дар хоб ва на дар бедорӣ

نیستم بی تو نه در خواب و نه در بیداری

Ҳаст умедам ки диҳад умри амон то ёбам

هست امیدم که دهد عمر امان تا یابم

Аз висоли ту ба иқболи ту бархӯрдорӣ

از وصال تو به اقبال تو برخورداری