На чунон масту харобами зи ду чашми соқӣ

نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقی

Ки маро бо дгарӣ ҳаст хаёлии боқӣ

که مرا با دگری هست خیالی باقی

Мастӣ аз ҳастӣ ман ҷузи сар мӯе нагузошт

مستی از هستی من جز سر مویی نگذاشت

Ваон қадар низ нахоҳам ки буд эй соқӣ

وان قدر نیز نخواهم که بود ای ساقی

Маст гаштем ва нахоҳӣ ту ки фонӣ гирдем

مست گشتیم و نخواهی تو که فانی گردیم

Зон ки дар орзӯии арбадаи ушшоқӣ

زان که در آرزوی عربدۀ عشاقی

Ҳар куҷои партави ҳасании сети зи рӯяти асарии сет

هر کجا پرتو حسنی‌ست ز رویت اثری‌ست

Офтобии ту ки манзури ҳамаи офоқӣ

آفتابی تو که منظور همه آفاقی

Ҷони ман аз сари зулфи ту насимӣ бишунид

جان من از سر زلف تو نسیمی بشنید

Азм дорад ки кунад суҳбати тан дар боқӣ

عزم دارد که کند صحبت تن در باقی

Худ намоён агар аз ишқи ту бӯе ёбанд

خود نمایان اگر از عشق تو بویی یابند

Пеш шоҳон нафурӯшанд дигар зроқӣ

پیش شاهان نفروشند دگر زراقی

Ҳайф бошад ки бихонанд ғазал ҳои ҳамам

حیف باشد که بخوانند غزل‌های همام

Пеши хомӣ ки надорад хабар аз муштоқӣ

پیش خامی که ندارد خبر از مشتاقی