Ба ҷой ҳар сари мӯеи гарм буд ҷонӣ

به جای هر سر مویی گرم بود جانی

Фидои хоки кафи пой чун ту ҷононе

فدای خاک کف پای چون تو جانانی

зи ҷоми хеши яке ҷуръа дар даҳонами рез

ز جام خویش یکی جرعه در دهانم ریز

Марои зи он чаҳ ки Хизрасту оби ҳайвонӣ

مرا ز آن چه که خضر است و آب حیوانی

Касе ки дида буд навбаҳори рӯят ро

کسی که دیده بود نوبهار رویت را

Дигар ба хотир ӯ нагзарад гулистонӣ

دگر به خاطر او نگذرد گلستانی

Миёни зулфи сиёҳати дилам ҳаме гуяд

میان زلف سیاهت دلم همی‌گوید

Киро буд ба ҷаҳон дар чунин шабистонӣ

که را بود به جهان در چنین شبستانی

Магари зи боғ биҳишт омадӣ ки дар ?дане

مگر ز باغ بهشت آمدی که در دنیی

Бар ин ҷамол надидем ҳеҷ инсонӣ

بر این جمال ندیدیم هیچ انسانی

Дилами зи дарди ту осоишӣ ҳаме ёбад

دلم ز درد تو آسایشی همی‌یابد

Ки дар диҳанд наёбади зи ҳеҷ дармонӣ

که در دهند نیابد ز هیچ درمانی

Магар ки сабз шавад кишти зори аўмидм

مگر که سبز شود کشت زار اومیدم

Марост ҳар нафас аз оби дидаи боронӣ

مراست هر نفس از آب دیده بارانی

На ҳамчу рӯй ту бошад гулӣ ба фасли баҳор

نه همچو روی تو باشد گلی به فصل بهار

На чунҳамам ба васфати ҳазор дастоне

نه چون همام به وصفت هزار دستانی