Дар ғайритем ки бо худ ҳамрозу ҳамнишинӣ

در غیرتم که با خود همراز و همنشینی

Дар оби акси худро зинҳор то набинӣ

در آب عکس خود را زنهار تا نبینی

Ойӣнаро нахоҳам дар суҳбатат ки зонҷо

آیینه را نخواهم در صحبتت که زانجا

Доне ки то чаҳ ғояти зебоу нозанинӣ

دانی که تا چه غایت زیبا و نازنینی

Онгаҳ ки дида бошӣ рӯеи бад-ӣни малоҳат

آنگه که دیده باشی رویی بدین ملاحت

Аз худ ба сари ниёе бо мо куҷои нишинӣ

از خود به سر نیایی با ما کجا نشینی

Зулфи туро нагӯям анбар кодб набошад

زلف تو را نگویم عنبر کادب نباشد

Бо гирди хок Кувайт гӯям ки ънбринӣ

با گرد خاک کویت گویم که عنبرینی

Хуршеди пеш рӯят ояд ба саҷда гуяд

خورشید پیش رویت آید به سجده گوید

эй сонеъӣ ки аз гули хуршеди офарӣнӣ

ای صانعی که از گل خورشید آفرینی

Ҳар кови лаби ту дидаи ангушту лаби гузида

هر کاو لب تو دیده انگشت و لب گزیده

Ҳайрони ҳасани рӯяти сӯрати гарони чинӣ

حیران حسن رویت صورت‌گران چینی

Гул кист то ба рӯят нисбат кунад ҳмомш

گل کیست تا به رویت نسبت کند همامش

ё машк то ба мӯят гуяд ки ҳамчунинӣ

یا مشک تا به مویت گوید که همچنینی