Асари лутфи худоӣ ки чунин зебоӣ

اثر لطف خدایی که چنین زیبایی

То ту манзури манӣ шокирам аз бенаӣ

تا تو منظور منی شاکرم از بینایی

Нест моро шаби васли ту муяссар зеро

نیست ما را شب وصل تو میسر زیرا

Ки шаб тира шавад рӯз чу рух бинмое

که شب تیره شود روز چو رخ بنمایی

Чун хаёли ту зи пешами нафасӣ холӣ нест

چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیست

Шармам ояд ки шикоят кунам аз танҳоӣ

شرمم آید که شکایت کنم از تنهایی

Дар мау меҳр ба ёди ту назар ме кардам

در مه و مهر به یاد تو نظر می‌کردم

Ғайритем гуфт ба чашмам ки зиҳӣ ҳар ҷое

غیرتم گفت به چشمم که زهی هر جایی

Лоиқи мансаб ҳасанат набӯд гар гӯям

لایق منصب حسنت نبود گر گویم

Ки чу хуршеди ҷаҳони гиру ҷаҳони ороӣ

که چو خورشید جهان‌گیر و جهان‌آرایی

Гар ба ранги гули рухсори ту будӣ хуршед

گر به رنگ گل رخسار تو بودی خورشید

Ҳамчу ёқӯт намӯдӣ фалаки миное

همچو یاقوت نمودی فلک مینایی

Бо машоми ту лаб хуш нафаст ҳамнафас аст

با مشام تو لب خوش نفست همنفس است

Миҷмару авд нау атри ҳамеи осое

مجمر و عود نه و عطر همی‌آسایی

Дар ҳадиси ту ки ҷонии сети равони ширинӣ

در حدیث تو که جانی‌ست روان شیرینی

Беш аз онаст ки гӯям шукрии михоиӣ

بیش از آن است که گویم شکری میخایی

Суханатро ҳама гӯшему зи завқи суханат

سخنت را همه گوشیم و ز ذوق سخنت

Гӯш беҳуш надонад ки чаҳ ме фармое

گوش بی‌هوش نداند که چه می‌فرمایی

Сухании лоиқи васфати зи забон май талабам

سخنی لایق وصفت ز زبان می‌طلبم

эй дариғо ки вафо менакунад гуёе

ای دریغا که وفا می‌نکند گویایی

Меҳрварз ту ҳамамаст зиҳии ҳасану карам

مهرورز تو همام است زهی حسن و کرم

Тоза шуд дар дили перами ҳаваси бурное

تازه شد در دل پیرم هوس برنایی