Биҷуз аз сӯрати оростаи чизе дигар аст

بجز از صورت آراسته چیزی دگر است

Ки офати аҳли дилу фитнаи соҳиб назар аст

کآفَتِ اهل دل و فتنه صاحب‌نظر است

Қади афрошта ва рӯй накӯ хоҳад дил

قد افراشته و روی نکو خواهد دل

Дар ту чизеаст ки зин ҳар ду диловезтар аст

در تو چیزی است کزین هر دو دلاویزتر است

Қомати сарви сеиро чаҳ тавон гуфт вале

قامت سرو سهی را چه توان گفت ولی

Қаду болои туро худ ҳаракотӣ дигар аст

قد و بالای تو را خود حرکاتی دگر است

Ҳамаро майл ба зулфу хат ва холӣ бошад

همه را میل به زلف و خط و خالی باشد

Зон малоҳат ки ту дории дили мо бехабар аст

زان ملاحت که تو داری دل ما باخبر است

Бо насим саҳарӣ ҳаст зи бӯяти асарӣ

با نسیم سحری هست ز بویت اثری

Буии гулҳои диловези чаман зон асар аст

بوی گل‌های دلاویز چمن زان اثر است

Гул ки дар малики чамани мамлакат хӯбӣ дошт

گل که در ملک چمن مملکت خوبی داشت

Шуд з рӯй ту хаҷал бар сари азм сафар аст

شد ز روی تو خجل بر سر عزم سفر است

Рӯй хуби ту мунаҷҷим ба ҷамоат набӯд

روی خوب تو منجم به جماعت بنمود

Гуфт кошўби ҷаҳони ҷумлаи зи давр қамар аст

گفت کآشوب جهان جمله ز دور قمر است

Дили мардуми ҳама дар банди миёнати байнам

دل مردم همه در بند میانت بینم

Ҳайфам ояд ки миёни ту ба банд камар аст

حیفم آید که میان تو به بند کمر است

Бабрии дил ба ҳадисӣ накунӣ дилдорӣ

ببری دل به حدیثی نکنی دلداری

Аз ту эй шӯх чаҳ хӯнҳо ки маро дар ҷигар аст

از تو ای شوخ چه خون‌ها که مرا در جگر است

Пурсишӣ кун ки фидои лаби ширини ту бод

پرسشی کن که فدای لب شیرین تو باد

Ҳар чаҳ дар ноҳити Мисри набот ва шукр аст

هر چه در ناحیت مصر نبات و شکر است

Ташнаи оби ҳаёти лаб ту бисёранд

تشنه آب حیات لب تو بسیارند

Ба ҷафоят киҳамам аз ҳамаи шани ташна тар аст

به جفایت که همام از همه‌شان تشنه‌تر است