Ёри мо маҳмил нишину сорибон мстъҷл аст

یار ما محمل‌نشین و ساربان مستعجل است

Чун равони гирдам ки зоб дида поем дар гул аст

چون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است

намеравад ман дар пеш фарёд медорам валек

می‌رود من در پیَش فریاد می‌دارم ولیک

Ҳамчуи овози ҷараси фарёди мо беҳосил аст

همچو آواز جرس فریاد ما بی‌حاصل است

Рӯ ба ҳар ҷониб ки оради қиблаи ҷон ҳо шавад

رو به هر جانب که آرد قبلۀ جان‌ها شود

Манзилии конҷо фурӯд ояд заминӣ мқбл аст

منزلی کانجا فرود آید زمینی مقبل است

Зистан бе рӯй ту сӯрат наме бандади маро

زیستن بی‌روی تو صورت نمی‌بندد مرا

Венаи тасаввури худ маро беш аз фироқаш қотил аст

وین تصور خود مرا بیش از فراقش قاتل است

Суҳбати хубони балои ҷони муштоқон буд

صحبت خوبان بلای جان مشتاقان بود

Гарчи осонаст пайвастан баридан мушкил аст

گرچه آسان است پیوستن بریدن مشکل است

Кист монандаши ки то ошиқ шавад хурсанд аз ӯ

کیست مانندش که تا عاشق شود خرسند از او

Дигарон аз обу гули манзурам аз ҷон ва дил аст

دیگران از آب و گل منظورم از جان و دل است

Сарв зад бо қоматаши лофи дурӯғ аз ростӣ

سرو زد با قامتش لاف دروغ از راستی

Мардуми соҳиб назар донад ки қавлаш ботил аст

مردم صاحب‌نظر داند که قولش باطل است

Гар маломат гар надонад ҳоли мо айбаш макун

گر ملامت‌گر نداند حال ما عیبش مکن

Мо миёни мавҷи дарёӣам ва ӯ брсоҳл аст

ما میان موج دریاییم و او برساحل است

Сӯзи оташ шамъ медонад ки бо парвона чист

سوز آتش شمع می‌داند که با پروانه چیست

Ҳамнишин шамъи сӯзон аз ҳарорат ғофил аст

همنشین شمع سوزان از حرارت غافل است

Хасм мегуяд ки ншкибдҳамам аз некӯон

خصم می‌گوید که نشکیبد همام از نیکوان

Ҳар ки ҷон ошно дорад ба эшон моил аст

هر که جان آشنا دارد به ایشان مایل است