Дар шаҳр бигӯед чаҳ фарёд ва фиғон аст

در شهر بگویید چه فریاد و فغان است

Он сарви магари боз ба бозор равон аст

آن سرو مگر باز به بازار روان است

Қавмии бдўиднд ба назораи рӯйиш

قومی بدویدند به نظاره رویش

Ваонро ки қадам суст шуд аз пай нигарон аст

وان را که قدم سست شد از پی نگران است

Дар ҳар қадамаш аз ҳамаи фарёди баромад

در هر قدمش از همه فریاد برآمد

Оҳиста ки бар раҳи дили соҳиб назарон аст

آهسته که بر ره دل صاحب‌نظران است

Аз шоҳид агар майл ба онаст шумо ро

از شاهد اگر میل به آن است شما را

Инаст ҷамолӣ ки саросари ҳама он аст

این است جمالی که سراسر همه آن است

Лабҳо ба умеданд ки як бор бабўсанд

لب‌ها به امیدند که یک بار ببوسند

Хокӣ ки бар ӯ аз қадами дӯст нишон аст

خاکی که بر او از قدم دوست نشان است

эй дида дар он шаклу шамоил назарӣ кун

ای دیده در آن شکل و شمایل نظری کن

Гар зон ки туро орзӯӣ дидан ҷон аст

گر زان که تو را آرزوی دیدن جان است

Рӯе ва дар ӯ чашми ҷаҳонии мутаҳайир

رویی و در او چشم جهانی متحیر

Зулфӣ ки парешонеи аҳвол ҷаҳон аст

زلفی که پریشانی احوال جهان است

Чун ҷон ҳамамаст дар он доми гирифтор

چون جان همام است در آن دام گرفتار

Гар хотир пераст вагар табъ ҷавон аст

گر خاطر پیر است و گر طبع جوان است