Соқии ҳамон ба комшбӣ дар гардиши ореи ҷом ро

ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام را

Вази акс меравшан кунӣ чун субҳи содиқи шом ро

وز عکس می روشن کنی چون صبح صادق شام را

Май даҳ паёпай то шавам зи аҳволи олам бе хабар

می ده پیاپی تا شوم ز احوال عالم بی‌خبر

Чун нест пайдои ҳосилии ин гардиши айём ро

چون نیست پیدا حاصلی این گردش ایام را

Кори тарабро сози даҳу асҳобро овози даҳ

کار طرب را ساز ده و اصحاب را آواز ده

Дар ҳалқаи хосони макаши ин оми колонъом ро

در حلقه خاصان مکش این عام کالانعام را

Зон ҳалқаҳои анбарин ороми дилҳо май барӣ

زان حلقه‌های عنبرین آرام دل‌ها می‌بری

Ошӯби ҷон ҳо кардае он зулф беором ро

آشوب جان‌ها کرده‌ای آن زلف بی‌آرام را

эй офтоби анҷуман аз акс рӯйу ҷом май

ای آفتاب انجمن از عکس روی و جام می

Дар ҷони мо зани оташӣ то пухтаи ёбии хом ро

در جان ما زن آتشی تا پخته یابی خام را

эй ошиқат ҳар шоҳидии ринди ту ҳар ҷои зоҳидӣ

ای عاشقت هر شاهدی رند تو هر جا زاهدی

Дар кор ишқат карда дили як бораи нангу ном ро

در کار عشقت کرده دل یک باره ننگ و نام را

Ҳар дил ки ҳаст андари ҷаҳони рағбат ба зулфат ме кунад

هر دل که هست اندر جهان رغبت به زلفت می‌کند

Нахҷӣр дидӣ ков ба ҷон ҷӯянда бошад дом ро

نخجیر دیدی کاو به جان جوینده باشد دام را

Сӯфӣ чу лафзат башнавад дигар нагӯяд моҷаро

صوفی چو لفظت بشنود دیگر نگوید ماجرا

Ҳоҷӣ чу бинад рӯй ту ботил кунад эҳром ро

حاجی چو بیند روی تو باطل کند احرام را

Ҳар гуҳ ки дашномами диҳӣ осӯда гардад ҷони ман

هر گه که دشنامم دهی آسوده گردد جان من

Каз лаҳҷаи ширини ту завқӣ буд дашном ро

کز لهجه شیرین تو ذوقی بود دشنام را

Ман даст бӯсӣ мекунам марди лабу чашмати ним

من دست بوسی می‌کنم مرد لب و چشمت نیم

Нақли лаб мисатон макун он шукру бодом ро

نقل لب مستان مکن آن شکر و بادام را

Дорадҳамам аз рӯй ту хуршед дар кошонаи шаб

دارد همام از روی تو خورشید در کاشانه شب

Бар роҳи субҳ аз зулфи худ имшаби бгстри дом ро

بر راه صبح از زلف خود امشب بگستر دام را