Хиромон меравад он сарви қомат

خرامان می‌رود آن سرو قامت

Ҷаҳониро аз он қомати қиёмат

جهانی را از آن قامت قیامت

Муаззин гар бибинад қоматат ро

مؤذن گر ببیند قامتت را

Фаромӯшаш шавад такбиру қомат

فراموشش شود تکبیر و قامت

Эмом аз шавқи он шаклу шамоил

امام از شوق آن شکل و شمایل

Ба қўолон диҳад музди имомат

به قوّالان دهد مزد امامت

?герат бошад гузар дар хонақоҳӣ

گرت باشد گذر در خانقاهی

Намонад шайх бар роҳи саломат

نماند شیخ بر راه سلامت

Мурӣдони з арбаъӣн оянд берун

مریدان ز اربعین آیند بیرون

Туро бенанд ва сӯзанд аз надомат

تو را بینند و سوزند از ندامت

Буд доими шаби қадари он дилӣ ро

بود دایم شب قدر آن دلی را

Ки созад дар сари зулфати иқомат

که سازد در سر زلفت اقامت

Ба аҳди чашми масти дили фиребат

به عهد چشم مست دل‌فریبت

Буд бар ҷони мастурони ғаромат

بود بر جان مستوران غرامت

Бигӯ эй он ки моро май диҳии панд

بگو ای آن که ما را می‌دهی پند

Туе ё мо сазовори маломат

تویی یا ما سزاوار ملامت

Ҳамам аз ишқ чун дорад насибӣ

همام از عشق چون دارد نصیبی

Наҷуед мансаби зуҳду каромат

نجوید منصب زهد و کرامت