Чун кард дигари он бути чобуки савори кӯч

چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچ

Ором кард аз дилу сабру қарори кӯч

آرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ

Пайвастаи бими ҳиҷр ҳаме дошт ин дилам

پیوسته بیم هجر همی‌داشت این دلم

Зин сон набӯд ногҳши андари шумори кӯч

زین سان نبود ناگهش اندر شمار کوچ

Аз оби дида сайл баронам ба рӯзу шаб

از آب دیده سیل برانم به روز و شب

Бошад ки баъд аз ин накунад оннигор кӯч

باشد که بعد از این نکند آن نگار کوچ

Дар оби дида ғарқа кунам кӯҳу дашт ро

در آب دیده غرقه کنم کوه و دشت را

То бар ҷамол ӯ нанишонд ғубори кӯч

تا بر جمال او ننشاند غبار کوچ

Пояндаи боди қади ту эй сарви навбаҳор

پاینده باد قد تو ای سرو نوبهار

Сарви равон агар кунад аз ҷӯйбори кӯч

سرو روان اگر کند از جویبار کوچ

Имсоли буии ҷон ба машомам ҳаме расад

امسال بوی جان به مشامم همی‌رسد

Аз манзилӣ ки кардае аз ваии ту пори кӯч

از منزلی که کرده‌ای از وی تو پار کوچ

Ҷое расед ҳасани ту конҷо наме расад

جایی رسید حسن تو کانجا نمی‌رسد

Хуршед агар кунад ба мисли садҳазори кӯч

خورشید اگر کند به مثل صدهزار کوچ

Шояд кигар канори пар аз хӯн кунад ҳаме

شاید که گر کنار پر از خون کند همی

Он кас ки чун туе кунадаш аз канори кӯч

آن کس که چون تویی کندش از کنار کوچ

Кории сети сахти мушкили вФнии сети баси аҷаб

کاری‌ست سخت مشکل وفنی‌ست بس عجب

Расмии сети ин ки гул кунад аз назд хори кӯч

رسمی‌ست این که گل کند از نزد خار کوچ

Чашмаш ба сад киришма нигаҳ кард сӯии ман

چشمش به صد کرشمه نگه کرد سوی من

Яъне раво буд ки кунам дар хумори кӯч

یعنی روا بود که کنم در خمار کوچ

Ширини лабаш ба лутф ҳаме гуфт Эй ҳамам

شیرین لبش به لطف همی‌گفت ای همام

Маъзӯр дор нест марои ихтиёри кӯч

معذور دار نیست مرا اختیار کوچ